Can verib sevdüm səni, cana ki, yarim bolğasan,Nə bilürdüm kim, bəlayi-ruzigarim bolğasan.

Bolğasan dedim həzin könlümğə yari mehriban,Demədim kim, afəti-cani-fikarim bolğasan.

Sənsiz, ey gül, növbahar ömrümə gəldi xəzan,Olmadı bir gün ki, sən tazə baharim bolğasan.

Bu ümid ilə sana yari-vəfadarəm ki, sənMərhəmi-daği-dili-ümmidvarim bolğasan.

Ağlamaqdan səndən, ey göz, şərmisarəm şami-hicr,Xanı sübhi-vəsl kim, sən şərmisarim bolğasan.

Tup qıldı başımı, qəddimi çövkani-ruzigar,Sən məgər tup oynayan çabüksəvarim bolğasan.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Eşigində Kişvəri tək yüz min qılğıl vətən,Sən gözi heyran əgər bir dəm şikarim bolğasan.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Hicran