Mücirəddin Beyləqani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ادام الله ایام البهارو الیس لیله حلل النهار
Müləmmə 37الا یا ساکن الدار رأیت الثلج فی الدارفاوقد بیننا جمرین من خمر و من نار
Müləmmə 46هات یا عقلی و دینی من صبابات الزمانلا تعدنی ان قلبی لیس یرضی بالامان
Müləmmə 49جلال الدین! نلت مدی الامانیو ساعدک الزمان بلا توانی
Tərkibbənd 4خسروی کاینه روی ظفر خنجر اوسترونق سلطنت از تیغ ظفرپرور اوست
Tərkibbənd 6خسروا قهر تو گر بار بر ایام نهدصبح را عقل سیه روی تر از شام نهد
Tərkibbənd 8ای دل نه سنگ خاره ای! آخر فغان کجاست؟وی دیده گر نسوختی اشگ روان کجاست؟
Tərkibbənd 9شه زاده رفت شور به عالم درافگنیدوین طاس سرنگون فلک خرد بشکنید
Tərkibbənd 10رفتی و درد دل به جهان در گذاشتیخفتی و دستها همه بر سر گذاشتی
Tərkibbənd 14روح را خار در جگر فگنیدعقل را خاک در بصر فگنید
Rübai 4اکنون که شد از دست من . . .وصل تو که جان من بدو یافت طرب
Rübai 5مه مژده دهد به عمر جاوید امشببربط بنهد ز دست ناهید امشب
Rübai 6در بزم تو گل با می سوری در ساختبا باده و گل نرد طرب باید باخت
Rübai 15شاها! تویی آنکه آسمان پایه تستدین داری و شرع پروری مایه تست
Rübai 16زین بیش مکن ریش که شد کارت سستوین سستی کار تو ز فعل بد تست
Rübai 18هر کو دل و جان به خدمتت پروردستبا نعمت و ناز جفت وز غم فردست
Rübai 19تا دل به کف تو رایگان افتادستصد گونه مرا به جان زیان افتادست
Rübai 23چون دید بتم که کار من بر خطرستوز درد دلم بر رخ زردم اثرست
Rübai 33ای موی سپید هیچ آزرمت نیست؟بر من بجز از تاختن گرمت نیست؟
Rübai 46گر یار به خون تو کمر در بنددای دل مکن آنچه از تو خرد نپسندد
Rübai 59با من ز تو یادگار جز درد نمانددور از تو ز من جز نفسی سرد نماند
Rübai 65دست تو به جود طعنه در میخ زنددر معرکه تیغ گهر آمیغ زند
Rübai 72مگذار که سودم به زیان در برودو آوازه جورت به جهان در برود
Rübai 74ابر آمد کز جود سرافراز شوددر بارد تا با کفت انباز شود
Rübai 76یارم چو گه خشم کم آزرم شودسردیم بگوید آنگهی گرم شود
Rübai 80بلبل به سحر دو دیده پر خون آیدبا ناله و نوحه دگرگون آید
Rübai 83خورشید رخت شبی که وصل آرایدبا پرتو او ستاره پیدا ناید
Rübai 88آن دل که ز غم خون شد اگر به بیندبنشیند و دامن ز غمت در چیند
Rübai 98من دوش به یار گفتم ای تنگ شکرشاید که لب ترا گزم بار دگر
Rübai 100با یار جفا جوی پس از هجر درازکردم به تلطف سخن وصل آغاز