Məhəmməd Füzuli · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Gizli dərdim necə olmaz bu qədər qəmlə əyan,Bu sükutun özü hali-dilimi etdi bəyan.
Rübai 12Hər gecə zülfünün eşqindəyəm, yar!Onunçun oluram daim biqərar.
Rübai 16Məhvəş gözəllərdən vəfa gözləmə,Cəfakar olandan səfa gözləmə.
Qəzəl 18Xaki-dərini sürməyi-çeşmü bəsər etdik,Biz başqa gözəldən dəxi qəti-nəzər etdik.
Qitə 18Bu diyar içrə xəlqdən hərgizMənə bir şəfqətü inayət yox.
Qəsidə 20Fələk öz gərdişinə yoxsa peşiman olduKi, bizim arzumuz ilə belə dövran oldu.
Qəzəl 21Şərh etsəm eşqini, tutar heyrət zəbanımı,Izhar edim necə sənə sirri-nəhanımı?
Rübai 23Ey xurma ağacı, qələmin məşhur,Hər xəttin Xızıra işıq yoludur.
Qəzəl 24Ey könül qanı, sevgi onun kuyində məni rüsvay etdi,Bir paltar geydir ki, orada məni kimsə tanımasın.
Rübai 27Nə qədər ürəkdə var belə sevda,Qəlbi bürüyəcək kədər, qəm, cəfa.
Qəzəl 33Dünyaya gəlmişik, qəm ilə həmdəm olmuşuq,Qəm aşinası dəhrdə biz hər dəm olmuşuq.
Rübai 37Hər gözəl qəlbimə bir fərəh saçar,Gözəllər eyləyər məni bəxtiyar.
Qitə 38O tifli-sadədilin səhfeyi-cəmalı kimi,Lətifü sadə yaranmışdır ondakı əhval.
Rübai 38Naləmlə etmədi yar mənə imdad,Fəryadla etmədi o, könlümü şad.
Qəzəl 39Salmasaydı bəndə gər ol türreyi-pürxəm məni,Saxlaya bilməzdi yüz zəncir ilə aləm məni.
Qəzəl 41Möhnət odilə şəm misal od tutub tənim,Sədparə etdi qəlbimi dərdü ələm mənim.
Qitə 42Nəsəb fəziləti insana özgəsindəndir.Nəsəblə özgəyə, ey süflə, iftixar eləmə.
Qəsidə 44İstərdim aləmin işini etmək imtahan,Oldum bu məqsəd ilə cahan seyrinə rəvan.
Qəzəl 49Xali vardır, söyləyir, kim gördü ruyi-alini,Çəkmədim mən qaşlarından göz, görüm ta xalini.
Rübai 52Əzəlin nəqqaşı, böyük sənətkar,Çəkdi göz pərdəmə bir surəti-yar.
Qəzəl 58Gülzari-kuyin içrə rəqibin səfası var,Ruyin görən bir aşiqə yüz min cəfası var.
Rübai 65Bir gül yarpağı tək camalın xoşdur,O zülf sünbülündə cəlalın xoşdur.
Qəzəl 66Ey könül, hicran qəmindən bir əlamət qalmamış,Şad ol, artıq köhnə qəm-qüssə, məlamət qalmamış.
Qəzəl 69Sərvdə qəddin qədər yoxdur gözəllik, ey pəri,Leyk o sabit dayanmış, sən gəzərsən hər yeri.
Rübai 72Edirkən sirrini sən izhar, ey şam!Olursan ölümə səzavar, ey şam!
Rübai 76Üzündən aralı işim yox bağla,Əylənə bilmərəm çiçəkli dağla.
Qəzəl 80Gəldi gül gülzarə, ömründə ona kam olmadı,Yüz tikan gördü yanında, canı aram olmadı.
Rübai 82Torpaqdan yaranan hər yaşıl ot, bax,Həsrətdən nəmlənmiş kirpikdir ancaq.
Rübai 85Gördü ki, olmuşam hüsnünə heyran,Üzümə qıyğacı baxdı o ceyran.
Rübai 86Gizləndin, hər sirrim oldu aşikar,Gözümdən qanlı yaş axdı, ey nigar!