Məhəmməd Füzuli · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Qəmdən köynəyimi çəkib tikələdikdə,Göz yaşı bədənimi xalqdan gizləyir.
Qəzəl 1İsmin ilə başladım, ey arizular məzhəri!Ey olan zati ğəni, ey gəncü dövlət sərvəri!
Qəzəl 185Dedim: eşqində könül zarü həzin olmalıdır,Dedi ki: söz odur, əlbəttə, həmin olmalıdır.
Qəzəl 318Hər zülm edib mənə o sitəmkar çəkmişəm,Etdikcə o, cəfanı, mən azar çəkmişəm.
Qəzəl 320Açanda göz üzünə aşiqin, olur heyran,Axıb gedər üzümə sel kimi ciyərdən qan.
Qəzəl 2Zikrinlə zinət aldı həmişə zəbanımız,Zikrin gər olmasa, ola dilsiz dəhanımız.
Qəzəl 3Ey əqlü fəhminə qalan aciz sualımız,Şərh etməsək də biz, sənə vazehdir halımız.
Qəzəl 38Gülrüxüm, sərvqədim, canına canimdı fəda,Ma bəda qəbləkə ma fiykə minəl-hüsni bəda
Qəzəl 101Hanı ol nalə ki, hər qəlbdə vardır əsəri,Hanı ol ah ki, bir qəlbə toxunsun kədəri?
Qəzəl 206Yandı qəlbim, gözdə qanlı qətrələr vardır hələ,Od sönübsə, şöləmizdə yüz şərar vardır hələ.
Qəzəl 55Gər gözümdən almasa könlüm odu hər ləhzə ab,Bu könül yanğısına etmək necə mümkündü tab?
Qəzəl 210Dil əsiri-ol ləbi-gülbərgi-xəndandır yenə,Adətim bülbül kimi fəryadü əfğandır yenə.
Qəzəl 238Könül dərdi sənin eşqindən olmuş aşiqə hasil,Nə hasil kim, bu dərdi-dildən oldun sən özün qafil.
Qəzəl 248Gülüm, yolunda qəmi bihesabdır könlün,İşi müsibət ilə iztirabdır könlün.
Qəzəl 335Sənin hicrində, ey şəmim, düşüb zülmatə, zarəm mən,Keçir hər bir gecəm qəmlə, həmişə biqərarəm mən.
Qəzəl 339Qaşların eşq əhlinin sevdasın artırmış hər an,Çün hilalın aşiqə sərməşqi-sevdadır, inan!
Qəzəl 366Yüksəlir göylərə, ey mah, fəğanım sənsiz,Nəyə lazımdı keçir ömrü zəmanım sənsiz.
Qəzəl 385Mənə, ey sayə, qəm dəştində daim həmdəm oldun sən,Nə ah çəkdin bu müddətdə, nə çeşmi-pürnəm oldun sən
Qəzəl 396Əgər sən həmnişin olsan gözəllərlə, könül, bir dəmUnutma kim, gələr hicran dəmi, eyşin olar bərhəm.
Qəzəl 402Hər gecə-gündüz könüldə, aylar, illər dildəsən,Sən mənim qəlbimdəsən, olsan əgər qafil də sən.
Qəzəl 75Qəmli axşamlarının yoxmu, ayüzlüm, səhəri?Qəmdən öldüm, hanı bəs mehrü məhəbbət əsəri?
Qəzəl 116Könül sənin sevgi ətəyini bərk tutubdur,Elə quş belə yüksəkliyə azraq uçmuş.
Qəzəl 143Mən kiməm ki, sənin kuyin mənə məskən olsun?Kuyinin torpağı hər ləhzə mənim nəzərimdə olsun?
Qəzəl 191Çərx kin tiği çəkib, sinəmizi çakə salar,Yarəsindən könül öz atəşin əflakə salar.
Qəzəl 213Xəlqlə həmsöhbət olmaqdan, könül, kəsdin həvəs,Qeyri kəsdən qorxmuruq, bizdən də qorxmur qeyri kəs.
Qəzəl 249Məgər ki, quş dilin anlar qızıl gülKi, dinlər ahü zar etdikcə bülbül.
Qəzəl 250Tökülüb zülfi-pərişan üzünə halə misal,Arizin bədrə dönüb, var iki yanında hilal.
Qəzəl 252Muradə yetmədən kuyindən, ey siminbədən, getdim,Ürəkdə dağ, qıldım lalə tək tərki-çəmən, getdim.
Qəzəl 262Varlıq qapısın mən üzümə bağladığımdan,Bilməz ki, varam, ya ki, yoxam bir nəfər insan.
Qəzəl 268Bir dolu cam ilə, saqi məni qıl məstü xumar,Həd vuran qazı edə məstliyimə ta iqrar.