Məhəmməd Füzuli
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Sənin feyzi-vücudunla işıqlanmış bütün aləm,Kəmali-qüdrətindəndir ki, torpaqdan durub Adəm.
Qitə 4Hədsiz həmd o Allaha ki, lütfü kərəmiƏql sərmayəsinə malik edib insanı.
Rübai 8Məhəbbət yüküdür bu çəkdiyim bar,Eşqin ələmiylə könül biqərar.
Rübai 12Hər gecə zülfünün eşqindəyəm, yar!Onunçun oluram daim biqərar.
Rübai 16Məhvəş gözəllərdən vəfa gözləmə,Cəfakar olandan səfa gözləmə.
Qəsidə 20Fələk öz gərdişinə yoxsa peşiman olduKi, bizim arzumuz ilə belə dövran oldu.
Qəzəl 22Od yanaqlı yardan ayrı saldı çün dövran məni,Bir qığılcım tək, yəqin bil, məhv edər hicran məni.
Qəzəl 23Gülüm, hər ləhzə dilindən tutar azar məni,Sancar ol bərgi-gülündən yetişən xar məni.
Rübai 23Ey xurma ağacı, qələmin məşhur,Hər xəttin Xızıra işıq yoludur.
Qəzəl 26Qarət etdi yuxumu, uyquma gəldi gecə yar,O səbəbdən yuxu gəlməz gözümə leylü nəhar.
Rübai 27Nə qədər ürəkdə var belə sevda,Qəlbi bürüyəcək kədər, qəm, cəfa.
Qitə 31Dün pəriçöhrə bir uşaq gördüm,Dedim: ey nazənin, şəkərgöftar!
Qitə 34Bir ölü gördüm, dağılmışdı bütün əzaları,Məskən etmişdi onun boş kəlləsində marü mur.
Qitə 36Bu hasili qəm olan dərdü qüssə bağındaTəəccüb eyləmə, gər olsa nitq bülbülü lal.
Qəzəl 37Afət olsan da, könülsən, cismsən, cansan mənə,Mən sənə dostam, nədir illət ki, düşmansan mənə.
Rübai 37Hər gözəl qəlbimə bir fərəh saçar,Gözəllər eyləyər məni bəxtiyar.
Rübai 38Naləmlə etmədi yar mənə imdad,Fəryadla etmədi o, könlümü şad.
Qitə 40Dedim dünyayə, ey zalım, nədəndir etmisən raqibElə bir zatı ki, qəlbən ona mən müxlisəm sadiq.
Qəzəl 43Qəddi-balana baxanda bir bəla gördüm səni,Valeh oldum, harda mən, ey dilrüba, gördüm səni.
Qəsidə 44İstərdim aləmin işini etmək imtahan,Oldum bu məqsəd ilə cahan seyrinə rəvan.
Qitə 45Bilirdi gərçi bütün dillərin nə olduğunu,Səfayi-təblə, həm elmü qüdrətilə nəbi.
Rübai 52Əzəlin nəqqaşı, böyük sənətkar,Çəkdi göz pərdəmə bir surəti-yar.
Rübai 65Bir gül yarpağı tək camalın xoşdur,O zülf sünbülündə cəlalın xoşdur.
Rübai 72Edirkən sirrini sən izhar, ey şam!Olursan ölümə səzavar, ey şam!
Rübai 76Üzündən aralı işim yox bağla,Əylənə bilmərəm çiçəkli dağla.
Rübai 82Torpaqdan yaranan hər yaşıl ot, bax,Həsrətdən nəmlənmiş kirpikdir ancaq.
Qəzəl 85Sevmək sənəmləri, sınadım, bir bəla imiş,Aşiq olan həmişə qəmə mübtəla imiş.
Rübai 85Gördü ki, olmuşam hüsnünə heyran,Üzümə qıyğacı baxdı o ceyran.
Qəzəl 87Sanma kim, könlüm pərilər kaminə yetmək dilər,Kamə çatmaq arzusu aşiqləri risva edər.
Rübai 88Çox şükür yaramaz, zahid deyilik,Hiyləgər, səfeh şeyx, abid deyilik.