Məhəmməd Füzuli
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Qəmdən köynəyimi çəkib tikələdikdə,Göz yaşı bədənimi xalqdan gizləyir.
Qəzəl 1İsmin ilə başladım, ey arizular məzhəri!Ey olan zati ğəni, ey gəncü dövlət sərvəri!
Qəsidə 19Həva bərki-xəzani bağ içində tökmədə lərzan,Olur hər yan yaşıl otların üstü sanki zərəfşan.
Qəzəl 185Dedim: eşqində könül zarü həzin olmalıdır,Dedi ki: söz odur, əlbəttə, həmin olmalıdır.
Qəzəl 318Hər zülm edib mənə o sitəmkar çəkmişəm,Etdikcə o, cəfanı, mən azar çəkmişəm.
Qanun ilə söhbətBir gün gecə bir məclisimiz vardı ki, ondan,Çox-çox uzağa qaçmış idi, dərd, qəm, hicran.
Qəzəl 38Gülrüxüm, sərvqədim, canına canimdı fəda,Ma bəda qəbləkə ma fiykə minəl-hüsni bəda
Rübai 95Könlüm həsrət qalmış rüxi-canana,Tale yox ki, çatım o gözəl cana.
Qəzəl 206Yandı qəlbim, gözdə qanlı qətrələr vardır hələ,Od sönübsə, şöləmizdə yüz şərar vardır hələ.
Qəzəl 320Açanda göz üzünə aşiqin, olur heyran,Axıb gedər üzümə sel kimi ciyərdən qan.
Rübai 19Könlü xərab edir o gözəl canan,Onun ay üzünə göz qalır heyran.
Rübai 22Zülfünün əsiri mişk olur müdam,Ənbərsə xəttinə olmuşdur qulam.
Qitə 39Mən gözəl bir süfrə açdım sözdən əhli-aləmə,Onda bir zövq artıran hər dürlü nemət düzmüşəm.
Qəzəl 116Könül sənin sevgi ətəyini bərk tutubdur,Elə quş belə yüksəkliyə azraq uçmuş.
Qəzəl 268Bir dolu cam ilə, saqi məni qıl məstü xumar,Həd vuran qazı edə məstliyimə ta iqrar.
Qəzəl 335Sənin hicrində, ey şəmim, düşüb zülmatə, zarəm mən,Keçir hər bir gecəm qəmlə, həmişə biqərarəm mən.
Qəzəl 339Qaşların eşq əhlinin sevdasın artırmış hər an,Çün hilalın aşiqə sərməşqi-sevdadır, inan!
Qəzəl 363Daha xoşdur ki, halımdan xəbərsiz qalsa daim yarKi, qeyrətdən həlak ollam, danışsa yar ilə əğyar.
Qitə 17Yandırıbsan, dedim, ey çərx, mənim sinəmdəBunca dağlar ki, nə vardır sayı, nə payanı.
Qitə 27Bu təbiətdə böylədir adət,Yaşamaqçün cahanda növi-bəşər
Qəzəl 75Qəmli axşamlarının yoxmu, ayüzlüm, səhəri?Qəmdən öldüm, hanı bəs mehrü məhəbbət əsəri?
Qəzəl 101Hanı ol nalə ki, hər qəlbdə vardır əsəri,Hanı ol ah ki, bir qəlbə toxunsun kədəri?
Qəzəl 107Sel kimi göz yaşım etdi qəlbimi viran, aman!Söndü cismimdə bu seldən atəşi-suzan, aman!
Qəzəl 143Mən kiməm ki, sənin kuyin mənə məskən olsun?Kuyinin torpağı hər ləhzə mənim nəzərimdə olsun?
Qəzəl 191Çərx kin tiği çəkib, sinəmizi çakə salar,Yarəsindən könül öz atəşin əflakə salar.
Qəzəl 210Dil əsiri-ol ləbi-gülbərgi-xəndandır yenə,Adətim bülbül kimi fəryadü əfğandır yenə.
Qəzəl 213Xəlqlə həmsöhbət olmaqdan, könül, kəsdin həvəs,Qeyri kəsdən qorxmuruq, bizdən də qorxmur qeyri kəs.
Qəzəl 248Gülüm, yolunda qəmi bihesabdır könlün,İşi müsibət ilə iztirabdır könlün.
Qəzəl 250Tökülüb zülfi-pərişan üzünə halə misal,Arizin bədrə dönüb, var iki yanında hilal.
Qəzəl 322Var nə təqsirim yenə mən çeşmi-yardan düşmüşəm?Mötəbərdim, heyf, indi etibardan düşmüşəm.