Məhəmməd Füzuli · Qəsidə
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Həva bərki-xəzani bağ içində tökmədə lərzan,Olur hər yan yaşıl otların üstü sanki zərəfşan.
Qəsidə 43Dil yaxşıdır ki, Allahın birliyini söyləsin,Əgər elə olmasa, ağızda dil olmasa yeydir.
Qəsidə 48Məni bir halə salıb ki, fələki-kəcrəftar,Gəzərəm aləmi sərgəştə misali-pərgar.
Qəsidə 3Dərgəhindən özgə yox dərd əhlinə darüş-şəfa,Kim şəfa tapmazsa ondan, dərdinə olmaz dəva.
Qəsidə 6Gözdə rüxsarın durur, könlümdə mehrin hər qədər,Könlüm olmuş həm əsiri, gözlərim qan-yaş tökər.
Qəsidə 10Lütfə bax, gör nə gözəl mənzəreyi-xəzradır?!Yenə sübhün küləyi gör necə ruhəfzadır!
Qəsidə 11Həqiqətdə Allaha yaxın olmağa səbəb olan itaət,Kərbəla çölünün məzlumunun dərgahı torpağını təvaf etməkdir.
Qəsidə 18Gül gəldi, yenə gülşəndə cənnət lətafəti var,Yer tər otdan səma rəngi almışdır.
Qəsidə 24Qışın günündə səhər başlayıb soyuq ruzgar,Ağacların canına sanki qorxu, lərzə salar,
Qəsidə 42Qalx, ey dövran yerişli, fələk gövdəli dəvə Ki, ayağının pəncəsi bədirlənmiş ay, boynun hilal kimidir.Ey yerişi dövran kimi olub, lakin onun kimi rəhmsiz olmayan,
Qəsidə 12Kimin ki, qəlb lövhindən təəllüq nəqşi zayildir,O qəlb ayinəsi dostun xəyaliylə müqabildir.
Qəsidə 14Zəmanin həftəsinə uyma kim, yetər zərəri,Xəzinə zənn eləmə əjdahayi-həftəsəri
Qəsidə 30Ey türbəsi ilə Nəcəfin rütbəsini yüksəldən,Sən ən qiymətli incisən, Nəcəfin torpağı onun sədəfi.
Qəsidə 31Çəmən bəzəndi çiçəklə gəlincə fəsli-bahar,Xəzan qəmindən ağaclarda qalmadı asar.
Qəsidə 41Nə vaxtadək qoşa zülfün mənə qeydi-cəfa olsun,Nəsibim dərdü möhnət, məskənim dami-bəla olsun?
Qəsidə 16Nobahar oldu, cahanın yenə xoş dəmləri var,Bağın al hüsnü gözəl, lalə kimi dilbəri var.
Qəsidə 44İstərdim aləmin işini etmək imtahan,Oldum bu məqsəd ilə cahan seyrinə rəvan.
Qəsidə 2Mənəm ki, görməmişəm əhli-ruzigarda vəfa,Nəsib olub mənə min dürlü dərd, cövr, cəfa,
Qəsidə 20Fələk öz gərdişinə yoxsa peşiman olduKi, bizim arzumuz ilə belə dövran oldu.
Qəsidə 23Əhsən, hər bir vaxt zülfünün rayihəsilə zövqüm xoş olur,dimağım təzələnir,
Qəsidə 25Səhər çağı açılarkən qovuşdu leylü nəhar,Üfüq açıldı, seçildi qoyun ilə canavar.
Qəsidə 27Həzar şükr ki, yar oldu ruzigarə qəzaKi, qalmamış onun islahə ehtiyaci daha.
Qəsidə 28Edəndə çəng kimi pərdələrdə razi nihan,Fəğan ki, nalələrim etdi gizli sirri əyan.
Qəsidə 29Mənim könlüm sədəfdir, sözlərimdir dürri-qəltani.Dənizdir elmim, Allah feyzidir neysan barani.
Qəsidə 32Dedim dilbərimdən əl üzüm daha,Bu iş çox çətindir görürəm əmma.
Qəsidə 47Ey könül, ol qövm kimdir, dutmağa kişvər gəlibKim, o qövmün hasili daim fəsadü şər gəlib?
Qəsidə 1Bu vəfasız dəhrdə biz dərdə olduq mübtəla,Dərdə adət etmişik, axtarmarıq hərgiz dəva.
Qəsidə 4Ey Kərbəla möhnətsərası sakini, səlam!Ey Kərbəla möhtacı və giriftarı, səlam!
Qəsidə 7Üzünün şamının havası canıma od saldı,Gizli yanğımın hekayəsini dillərə saldı.
Qəsidə 8Könlümün üzü yenə Kərbəlaya sarıdır,Xəstənin rəğbəti şəfa ocağınadır.