Məhəmməd Füzuli · Məsnəvi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Gördü ki, bir ovçu dam qurmuş,Daminə qəzallər üz urmuş.
Bu, ərzi-ədəmi-qüdrətdir və üzri-fiqdi-qüvvətdirArayişi-söhbət eylə, saqi!Ver badə, mürüvvət eylə, saqi!
Bu, Məcnunun me'raci-fəzailidir və bəyani-mərtəbeyi-hüsni-xəsailidirŞahənşəhi-mülki-möhnətü dərd,Yə'ni Məcnuni-dərdpərvənd
Bu, Leyliyə Məcnun güzərdə müqabil olduğudur və gün müqabilində hilali-mehri bədri-kamil olduğudurBir gün ki, bahari-aləməfruzVermişdi cəhanə feyzi-novruz,
Bu, Məcnuna anası pənd verdigidir və bustani-məlamətdən xari-nəbamət dərdigidir"Key rahəti-canü nuri-didə!Fərzəndi-yeganeyi-güzidə!
Bu, Məcnundan Leyliyə bir nameyi-itabamizdir və peyğami-şikayətəngizdir"Dibaçeyi-namə nami-Mə'bud,Qəyyumü qədimü həyyü mövcud.
Bu, Leylinin Məcnun ətvarına təhsinidir və hüsni-e'tiqadına hüsni-yəqinidirLeyli dedi: "Ey vücudi-kamil,Qürbi-Həqə ismət ilə qabil!
Bu, Leylinin anasına vəsiyyət etdigidir və dust yadı ilə dünyadan getdigidirMə'budinə ərz qıldı razın,Bildirdi könüldəki niyazın:
Saqinamə, fəsil 4بیا ساقی آن راحتافزای روحکه طوفان غم راست کشتی نوح
Bu, şükufeyi-gülzari-tövhiddir və növbaveyi-bustani-təmciddirEy munisi-əhli-zövq yadın,Əbvabi-oraəl kilidi adın!
Bu, münacat dəryasından bir cövhərdir və təzərrö' mə'dənindən bir gövhərdirYa Rəb, kərəm et ki, xarü zarəm,Dərgahə bəsi ümidvarəm.
Bu, izhari-e'tirafi-cəhalətdir və iqrari-israfi-mə'siyətdirEy hikmətə baxmayan nəzərsiz,Əhvali-zəmanədən xəbərsiz!
Bu, saqiyi-bəzmə badə üçün xitabdırSaqi, kərəm eylə, cam gəzdir!Durma, qədəhi müdam gəzdir!
Bu qəsidə padişahi-islam şə'nindədirZəhi-kamil ki, əqli-nüktədan dərkində heyrandır,Vücudi-bimisali intixabi-növ'i-insandır.
Bu, sifəti-Məcnundur və ibtidai-möhnəti-füzundurBir dilbəri-sərvqəddü gülruy,Sərvi-xoşü gülrüxü səmənbuy.
Bu, Leylinin çirağla macərasıdır və ondan çareyi-dərdi-dil təmənnasıdır"K'ey didəsi bağlı, bağrı dağlı'Başı qaralı, ayağı bağlı!
Bu, Növfəlin Məcnunla müqəddimeyi-ixtilatıdır və ol cəvahiri-pakdan inbisatıdırSaqi, yenə qəsdi-can edər qəm,Ver cam ləbaləbü dəmadəm!
Bu, Məcnunun Leyliyə müqabil olub əhvalın bildirdigidir və fürsətlə razi-pünhanın əyan etdigidirMəcnun ki, ona nəzarə qıldı,Razi-dilin aşikarə qıldı,
Bu, Məcnunun atası vəfatından xəbərdar olduğudur və məzarına yol bulduğudurSaqi, meyi-laləfam yoxmu?Dözmən bu xumara, cam yoxmu?
Saqinamə, fəsil 5معنبر شبی محفلی ساختمبنا بر طرب طرحی انداختم
Saqinamə, fəsil 7شبی محفلی داشتم پر سروربه بزمم چراغ می افکنده نور
Saqinamə, fəsil 14بیا ساقی آن شهد شیرین مذاقکه ما را باو هست صد اشتیاق
Bu, həzrəti-izzətdən həmd ilə istimdadi-mətalibdir və asari-şükr ilə istid'ayi-sətri-laibdirƏlhəmdü livahibil-məkarim,Vəş-şükrü lisahibil-mərahim.
Bu, şəbi-me'rac bəyanidir və tülui-afitabi-asimanidirÇün feyzi-vücudin ilə, ey pak,Rəşki-fələk oldu ərseyi-xak,
Bu, Məcnunun dağ ilə müsahibətidir və cari olan çeşmə ilə münasibətidirBir dağə irişdi yolda nagah,Qəddinə libasi-vəhm kutah.
Bu, Məcnunun kəbutərə şərhi-halıdır və ondan iltimasi-tədarüki-mafilbalıdırBu mənzilə yetdi zarü müztər,Bir damdə gördü bir kəbutər.
Bu, Məcnunu atası səhrada bulduğudur və nəsihətlə islahından aciz olduğudurTəhrir qılanda əhli-inşaBöylə bu misalə çəkdi tuğra
Bu, Məcnunun sidq ilə münacat etdigidir və navəki-duası hədəfi-icabətə yetdigidirBir gecə ki, zülməti-ziyasuzZülfi-şəbi etdi bürqeyi-ruz,
Bu, Məcnuni-heyranın nihayəti-heyrətidir və Leylidən istiğna ilə qəflətidirMəcnun dedi: "Ey açan mənə raz,Lütfilə qılan məni sərəftaz,
Bu, Zeydin Leyli ilə Məcnunu rö'yasında gördügüdürOl məşhədə Zeyd olub mücavir,Asari-sədaqət etdi zahir.