Həmam Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
رویت به هر انجمن دریغ استسرو تو به هر چمن دریغ است
Qəzəl 36شب دراز که مانند زلف یار من استچو زلف یار به دست است، کار کار من است
Qəzəl 45خرامان میرود آن سرو قامتجهانی را از آن قامت قیامت
Qəzəl 50یاد باد آن راحت جان یاد بادعاشقان را عهد جانان یاد باد
Qəzəl 57رندی و برناپیشهای میر مغان را میرسداز تن نیاید ھیچ کار این شیوه جان را می رسد
Qəzəl 82هر که او عاشق جمال بودشاهدش خود گواه حال بود
Qəzəl 117برو با ما صلاح و زهد مفروشکه من پندت نخواهم کرد در گوش
Qəzəl 118اشتیاقی به مرادی نفروشد درویشور بود تشنه جگر چشمهٔ حیوان در پیش
Qəzəl 121دوش با من لطفکی آغاز کرد آن دلبرککاب حیوان میچکانید از لب چون شکرک
Qəzəl 123وداع یار و دیارم چو بگذرد به خیالشود منازلم از آب دیده مالامال
Qəzəl 133هزاران نقش گوناگون ببستمبه دستانی مگر آیی به دستم
Qəzəl 139کجا روم که کمند تو میکشد بازمضرورت است که با دیگری نمیسازم
Qəzəl 140تا نفس هست به روی تو برآید نفسمور کنم بی تو نظر سوی کسی هیچ کسم
Qəzəl 146عالمی را به جمالت نگران میبینمنه بدین دل نگرانی که من مسکینم
Qəzəl 170دارم امید وصل تمنای من ببینطبع مشوش و دل شیدای من ببین
Qəzəl 176میآمد و خلق شهر در پیوز شرم روان ز عارضش خوی
Qəzəl 180باز ای مطرب حدیثی در میان انداختیفتنهای در مجلس صاحبدلان انداختی
Qəzəl 185بر دل از زلف چو زنجیر تو دارم بندینه چنان بند که آن را بگشاید پندی
Qəzəl 196به یک کرشمه توانی که کار ما سازیولی به چارۀ بیچارگان نپردازی
Qəzəl 199نه چنان مست و خرابم ز دو چشم ساقیکه مرا با دگری هست خیالی باقی
Qəzəl 210ز بهر تو باید مرا زندگانیکه شیرینتری از زمان جوانی
Qəzəl 214میکند بوی تو با باد صبا همراهیخلق را میدهد از بوی بهشت آگاهی
Qəzəl 215اثر لطف خدایی که چنین زیباییتا تو منظور منی شاکرم از بینایی
Qəzəl 11چون لبت از مصر کی خیزد نباتکز نباتت میچکد آب حیات
Qəzəl 14سری دارم ز سودای تو سرمستکه با چشم تو آن را نسبتی هست
Qəzəl 17در پی آن میدوید دل که نگاری کجاستنوبت خوبان گذشت شاهد ما وقت ماست
Qəzəl 104چون قامت تو سروی در بوستان نرویدچون عارض تو یک گل در گلستان نروید
Qəzəl 105اینک نسیمی میدهد کز دوست میآرد خبربرخیز کاستقبال او واجب بود کردن به سر
Qəzəl 108لبت راست آب حیاتی دگردهان تو دارد نباتی دگر
Qəzəl 119پرده خویش تویی پرده برانداز ز پیشیار بارت ندهد تا نشوی دشمن خویش