Qəzəl 9

روزی که فلک در خم چوگان تو گرددباید دو جهان عرصه میدان تو گردد

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 11

زآن می نخورد زاهد پاکیزه‌خصالکاین نشئه در آن نشئه وبال است وبال

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 15

از آهن و نقره و طلا بی‌کم و کاستشد فهم که در کار ترش سهل بهاست

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 18

آنم که نهفته های و هویی دارمبا پای شکسته جست و جویی دارم

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 20

تا دیده‌ام از غم تو گریان نشوددرها به رخم ز فیض خندان نشود

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 25

مرا که با لب او نوبت سخن نرسداز آن چه باک که دستم به انجمن نرسد

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 25

مجذوب به عشق و عشق نازد به جنونمستان ز قدح شاد و من از کاسهٔ خون

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 27

مجذوب غنیمت است دریات دمیاز آه شراره‌ای و از اشک نمی

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 29

خواهی که همیشه باشدت نعمت و نازبا درد قناعت کن و با سوز بساز

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 31

هر که آید به در میکده دیوانه کنندآشنا هر که شود از همه بیگانه کنند

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 35

وقت آن شد کز دلم صبح سعادت سر زنددولت دیدار یارم حلقه‌ای بر در زند

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 35

روزی که رسی به پرسش این دل‌ریشجانی که تو داده‌ای کنم تحفهٔ خویش

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 38

از من نه هزار پند یک پند شنوتا خجلت حاصل نکشی وقت درو

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 41

زن خنده به فکر ارشمندیس و مترس‌سر کن خبث ارسطالیس و مترس‌

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 44

در جیب دلم چاک و رفو بر سر همچون غنچه نشسته تو به تو بر سر هم

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 50

ای دل هوس وصل بتان تا کی و تا چنداین ناله و فریاد و فغان تا کی و تا چند

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 62

ای دل هرکس که بود از این سلسله رفتغافل منشین عمر تُنُک حوصله رفت

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 64

شبی در انتظار صبح بودم ماه پیدا شدبه دل گفتم خوشا حالت که پیک شاه پیدا شد

Məczub Təbrizi2 dəq
Rübai 66

مجذوب اگر با تو کسی جنگ کندآن کن که خجالتش به صد رنگ کند

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 68

مژده ای دل که فلانی ز سفر می‌آیدرفت اگر عمر گرانمایه دگر می‌آید

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 69

مجذوب تو را به سایه همدوشی بهیعنی که فتادگی و بی‌هوشی به

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 70

مجذوب تو اندیشهٔ هستی نکندپیداست که شعله میل پستی نکند

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 73

انسان که ز بیش و کم الم دارد اوگر داند کیست او چه کم دارد او

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 76

نور تو زدوده زنگ از صفحهٔ دلخورشید کند ظلمت شب را زایل

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 108

از خم زلف کمندافکن مترساز فریب غمزه پرفن مترس

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 111

بیار ساقی از آن آفت خمار و عبوسکه تابد از دل مینا چو شمع از فانوس

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 113

تا دلم را کند سرای خودشلطف‌ها می‌کند به جای خودش

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 114

آن را که به میخانه دل راه دهندشبا جام جهان‌بین دل آگاه دهندش

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 123

بر گرد لاله‌زار جمالت دمیده خطخورشید را به حلقه سودا کشیده خط

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 136

می بنوش از عقده های عقل بی‌حاصل چه باکچون تو را مشکل‌گشا یار است از مشکل چه باک

Məczub Təbrizi1 dəq