Qəzəl 162

زاهد مگو که مست شراب دو ساله‌امچشمی گرفته است به باد پیاله‌ام

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 173

من از آن کلاهِ همّت که به طرْف بر شکستمچه طلسم آرزوها که به یکدگر شکستم

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 176

پیمانه‌کش و رند و خراباتی و مستیمتزویر ندانیم همینیم که هستیم

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 177

به صد آشفتگی چون موج هر سو بی‌قرار افتمکه زین دریای توفان‌خیز شاید بر کنار افتم

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 178

چشم تر آخر به رویش بی‌نقاب انداختیمدامن آلوده‌ای بر آفتاب انداختیم

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 179

از ریا طرفی نبستم ترک عادت می‌کنممیروم در حلقه مستان عبادت می‌کنم

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 183

به خون دیده مکتوبی نگارمیکایک عرضه دارم آن چه دارم

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 186

گردیده‌ام غبار و پناهی گرفته‌امبر طرف دامنی سر راهی گرفته‌ام

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 197

یار دل را بی‌تکلف کرده جای خویشتن‌صورت آیینه خود شد رونمای خویشتن‌

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 207

چشمت که دل از زاهد صد ساله گرفتهخود مایل خود گشته و دنباله گرفته

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 212

شده در شیشه ما بی‌تو می ناب گرهمفکن این همه بر خاطر احباب گره

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 224

ای نه فلک از بحر عطای تو حبابیوی هشت بهشت از چمن لطف تو بابی

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 234

سرگشته و پریشان تا کو به کو نگردیواقف ز راز این بحر چون آب جو نگردی

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 242

عیش عیش ما باشد گر تو یار ما باشیمی دهی و می نوشی رازدار ما باشی

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 244

لَئِن جَلَّت ذَنوبی فی مَقامیفَعَطفَ العَطف کافٍ لاعتصامی

Məczub Təbrizi1 dəq
Müfrəd 1

خوبی از هر کس که بینی شکر حق را دان صواببر کتان‌بافنده واجب شد دعای آفتاب

Məczub Təbrizi1 dəq
Müsəmmət

حُسن را آیینه‌ای در کار بودجوهر دل قابل دیدار بود

Məczub Təbrizi2 dəq
Qəzəl 1

..........................

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 1

عالم تن و روح لا اله الا هوستاز دولت مغز آبرو دارد پوست

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Məsnəvi 2

مگر کرد شاهی به وقتی شکاربه سرمنزل ژنده‌پوشی گذار

Məczub TəbriziMəsnəvi3 dəq
Məsnəvi 3

شنیدم که رندی به گیلان زمینز عشق بتی سوختش عقل و دین

Məczub TəbriziMəsnəvi2 dəq
شمارهٔ ۳

نهادم به سر تاج فهمیدگیندادم به کس باج فهمیدگی

Məczub Təbrizi1 dəq
Tarix 3

چون که در سال هزار و شصت کرداز سعادت در نجف بختم نزول

Məczub Təbrizi1 dəq
شمارهٔ ۴

تا شده‌ام سرخوش از خیال جمالتدر فرح‌آباد دل همیشه بهار است

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 4

عاشقی را بنا نباید کردیا حذر از بلا نباید کرد

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 6

تا واهمه را ز دل نکردیم به دراین راه خطرناک نرفتیم به سر

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 7

زنهار که رخ نتابی از درویشانتا دور نباشی از دعای ایشان

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 14

شب در نظرم بود که آن ماه برآمدخورشید مرادم به سحرگاه برآمد

Məczub Təbrizi2 dəq
Rübai 16

گاه از نفس سینه سوزان پیداستگاهی ز نگاه گرم خوبان پیداست

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 19

روز عید آن شوخ اگر جولان کندشهر و صحرا را پر از قربان کند

Məczub Təbrizi1 dəq