Məczub Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
معشوق مگو وفا نداردعاشق تاب جفا ندارد
Rübai 49آن قوم که بر ستم دلیرند همهعاجزکش و فتنه و شریرند همه
Qəzəl 55ساقیا روی بهار تو مبارک باشدباده پیش آر که کار تو مبارک باشد
Rübai 56چشمم که سرشک لالهگون میآردرازیست که از پرده برون میآید
Rübai 61مجذوب از این جهان فانی بگریزاز دهر چو عمر جاودانی بگریز
Qəzəl 63حرفی به چمن از غم آن نوشلب افتاداز آتش دل غنچه به گرداب تب افتاد
Qəzəl 67باز راهم به در خانه خمّار افتادگذرم باز به آن مخزن اسرار افتاد
Rübai 69مجذوب تو را به سایه همدوشی بهیعنی که فتادگی و بیهوشی به
Rübai 72بیدوستیت به خضر ننگ است حیاتکافر هم گفت یا علی یافت نجات
Qəzəl 74از تماشای جمالت باغ رضوان ساختنداین خبر شد پهن عالم را گلستان ساختند
Rübai 74ساقی تو ز می به جام مستان کردنوز عشوه به کار میپرستان کردن
Rübai 75جانا دل دوستان شکستن تا کیدر آتش دل بیتو نشستن تا کی
Rübai 80قرآن که بود به راه دین رهبر ماآگاه بود ز حال خشک و تر ما
Qəzəl 84در پیش اختیار تو ما را چه اختیاردر ملک پادشاه گدا را چه اختیار
Qəzəl 90کمند زلف کجت کرده ماه را تسخیرنگاه صفشکنت آب کرده زهره شیر
Qəzəl 94رفت اگر مجنون از این صحرا به هامون دگرعشق لیلی را بود هر ذرّه مجنون دگر
Qəzəl 100باز در اشتیاق روی نیازرو نهادم به خاک کوی نیاز
Qəzəl 121ساقی بیا که جوش زد از لالهزار فیضبینشئه شراب نبخشد بهار فیض
Qəzəl 124برگ بنفشه بر ورق لاله چیده خطیا عارضت به خون شقایق کشیده خط
Qəzəl 126کاری به جز گناه نداریم یا حفیظعذری به غیر آه نداریم یا حفیظ
Qəzəl 132صبحدم چون خسرو خاور کشد تیغ از غلافزیر خاک آرد سپاه هند را گرد مصاف
Qəzəl 137پر گذشتم به تماشاگه انسان و ملَکسیر کردم همه خوبان جهان را یک یک
Qəzəl 143ساقی بده آن ساغر خورشید شمایلتا ظلمت عقلم به تمامی رود از دل
Qəzəl 152بهار آمد چرا بیباده باشیمبه کنج غم چرا افتاده باشیم
Qəzəl 157کی رو دهد که با تو شبی گفتگو کنمچون ماه لاف حسن زند روبرو کنم
Qəzəl 161من به این در نه پی نعمت و ناز آمدهامطاق ابروی تو دیدم به نماز آمدهام
Qəzəl 163مستیم و گنهکار و به جز آه نداریمباک از عسس و محتسب و شاه نداریم
Qəzəl 164ز بحرین نظر گنج گهر در آستین دارمبدخشانی ز خونآب جگر در آستین دارم
Qəzəl 166ما به این در ز پی برگ و نوا آمدهایمدردمندیم و به امید دوا آمدهایم
Qəzəl 168توبه کردم که دگر توبه ز صهبا نکنمدرِ غمهای جهان را به عبث وا نکنم