Qəzəl 49

معشوق مگو وفا نداردعاشق تاب جفا ندارد

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 49

آن قوم که بر ستم دلیرند همهعاجزکش و فتنه و شریرند همه

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 55

ساقیا روی بهار تو مبارک باشدباده پیش آر که کار تو مبارک باشد

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 56

چشمم که سرشک لاله‌گون می‌آردرازیست که از پرده برون می‌آید

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 61

مجذوب از این جهان فانی بگریزاز دهر چو عمر جاودانی بگریز

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 63

حرفی به چمن از غم آن نوش‌لب افتاداز آتش دل غنچه به گرداب تب افتاد

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 67

باز راهم به در خانه خمّار افتادگذرم باز به آن مخزن اسرار افتاد

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 69

مجذوب تو را به سایه همدوشی بهیعنی که فتادگی و بی‌هوشی به

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 72

بی‌دوستیت به خضر ننگ است حیاتکافر هم گفت یا علی یافت نجات

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 74

از تماشای جمالت باغ رضوان ساختنداین خبر شد پهن عالم را گلستان ساختند

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 74

ساقی تو ز می به جام مستان کردنوز عشوه به کار می‌پرستان کردن

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 75

جانا دل دوستان شکستن تا کی‌در آتش دل بی‌تو نشستن تا کی‌

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 80

قرآن که بود به راه دین رهبر ماآگاه بود ز حال خشک و تر ما

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 84

در پیش اختیار تو ما را چه اختیاردر ملک پادشاه گدا را چه اختیار

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 90

کمند زلف کجت کرده ماه را تسخیرنگاه صف‌شکنت آب کرده زهره شیر

Məczub Təbrizi2 dəq
Qəzəl 94

رفت اگر مجنون از این صحرا به هامون دگرعشق لیلی را بود هر ذرّه مجنون دگر

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 100

باز در اشتیاق روی نیازرو نهادم به خاک کوی نیاز

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 121

ساقی بیا که جوش زد از لاله‌زار فیضبی‌نشئه شراب نبخشد بهار فیض

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 124

برگ بنفشه بر ورق لاله چیده خطیا عارضت به خون شقایق کشیده خط

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 126

کاری به جز گناه نداریم یا حفیظعذری به غیر آه نداریم یا حفیظ

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 132

صبحدم چون خسرو خاور کشد تیغ از غلافزیر خاک آرد سپاه هند را گرد مصاف

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 137

پر گذشتم به تماشاگه انسان و ملَکسیر کردم همه خوبان جهان را یک یک

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 143

ساقی بده آن ساغر خورشید شمایلتا ظلمت عقلم به تمامی رود از دل

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 152

بهار آمد چرا بی‌باده باشیمبه کنج غم چرا افتاده باشیم

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 157

کی رو دهد که با تو شبی گفتگو کنمچون ماه لاف حسن زند روبرو کنم

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 161

من به این در نه پی نعمت و ناز آمده‌امطاق ابروی تو دیدم به نماز آمده‌ام

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 163

مستیم و گنه‌کار و به جز آه نداریمباک از عسس و محتسب و شاه نداریم

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 164

ز بحرین نظر گنج گهر در آستین دارمبدخشانی ز خون‌آب جگر در آستین دارم

Məczub Təbrizi2 dəq
Qəzəl 166

ما به این در ز پی برگ و نوا آمده‌ایمدردمندیم و به امید دوا آمده‌ایم

Məczub Təbrizi2 dəq
Qəzəl 168

توبه کردم که دگر توبه ز صهبا نکنمدرِ غم‌های جهان را به عبث وا نکنم

Məczub Təbrizi2 dəq