Məczub Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دائم نبود رنگ تو سرخ از می توپیوسته نباشد این صدا در نی تو
Rübai 51از خون جگر شراب خواهیم گرفتاز پاره دل کباب خواهیم گرفت
Rübai 63چون گردش سال به که تعجیل کنیماز میکدهها شراب تحصیل کنیم
Rübai 65مجذوب که خاطر مکدّر داردخونها در دل ز چرخ اخضر دارد
Rübai 71مجذوب تو را بیسر و پا نتوان گفتسگ را به در تو بیوفا نتوان گفت
Rübai 77خواهی که چو آفتاب مشهور شویچون مردمک دیده همه نور شوی
Rübai 79ای دل به جهان چه بستهای دل به امیدغافل مشو از اجل که این است رسید
Qəzəl 107ای پسر اهل وفا را بشناسآشنایی کن و ما را بشناس
Qəzəl 135از باغ کفر و اسلام یک میوه چیده عاشقیعنی از این دو مذهب حق را گزیده عاشق
Qəzəl 172از دامن خود دست کشیدیم و گذشتیماز غیر تو مردانه بریدیم و گذشتیم
Qəzəl 204خوشا در جستجویت از پی رنگ قبا گشتنتو را از دور غافل دیدن و بیدست و پا گشتن
Qəzəl 210ز ناز طعنه خوبی بر آفتاب زدهز لطف آمده یا ذرهای شراب زده
Qəzəl 215ماهی که کسب نور کند آفتاب از اوهر ذره دیدهایست به صد آب و تاب از او
Qəzəl 231ز بس پیچیدهام خود را به فکر نازکاندامیخیالی گشتهام موهوم آن هم نارس خامی
Qəzəl 237ای دل نهفته ناله و افغان چه میکنیرازی که برملا شده پنهان چه میکنی
شمارهٔ ۱با آن گل خودرو که عیانش نتوان یافتداریم بهاری که خزانش نتوان یافت
شمارهٔ ۲لاله ز رخسار تو گل چیده استغنچه به امید تو خندیده است
Rübai 13روزی دو سه دست و پا گشایند تو راتا در بد و نیک آزمایند تو را
Rübai 34تا چند دلت بیخبر از مرگ بودتا کی به سرت فکر سر و برگ بود
Rübai 40دنیا که تو را دو روزه دارد دلخوشیک سر سه طلاقش بده ای صاحب هش
Rübai 42ای آن که عقول عاقلت میخوانندسادات تمام سیّدت میخوانند
Rübai 50مجذوب تنگ بساط میباید بودبیگانه اختلاط میباید بود
Rübai 52میگفت به سرو در چمن فاختهایهر چند به ما سایه نینداختهای
Rübai 53ای قبله اقلیم ولایت کویتمحراب بلند طاق دین ابرویت
Rübai 57ای آن که ز الحاد شدی هرزه درایک ره نظر از مغاک کن سوی سما
Rübai 58نوری که به چشم موسی از طور نموددیدار به من شبی هم آن نور نمود
Rübai 59در وادی غم جنون پر شورم سوختبیتابی شوق همچو منصورم سوخت
Rübai 64آن می که به زور خویشتن مینازدبرقیست به قلب اهل دل میتازد
Rübai 67آن خواجه کی دی شیشهٔ می داشت به دستامروز چو شیشه تا که افتاد شکست
Rübai 78دنیا گیرم که بیگزند است به هیچزهرش همه گر شکر و قند است به هیچ