Qəzəl 252

حاشا که ماه چارده و شمع خاوریدر صد هزار پرده عیان در برابری

Məczub Təbrizi1 dəq
Müfrəd 1

خوبی از هر کس که بینی شکر حق را دان صواببر کتان‌بافنده واجب شد دعای آفتاب

Məczub Təbrizi1 dəq
Müsəmmət

حُسن را آیینه‌ای در کار بودجوهر دل قابل دیدار بود

Məczub Təbrizi2 dəq
Rübai 1

عالم تن و روح لا اله الا هوستاز دولت مغز آبرو دارد پوست

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Məsnəvi 2

مگر کرد شاهی به وقتی شکاربه سرمنزل ژنده‌پوشی گذار

Məczub TəbriziMəsnəvi3 dəq
Qəzəl 2

دیده پر خون شد به دل دیگر نمیدانم چه شدآب این سرچشمه را از سر نمیدانم چه شد

Məczub Təbrizi1 dəq
Tərcibənd 2

ای شوق تو رهنمای دل‌هادردت همه جا دوای دل‌ها

Məczub Təbrizi9 dəq
Məsnəvi 3

شنیدم که رندی به گیلان زمینز عشق بتی سوختش عقل و دین

Məczub TəbriziMəsnəvi2 dəq
شمارهٔ ۳

نهادم به سر تاج فهمیدگیندادم به کس باج فهمیدگی

Məczub Təbrizi1 dəq
Tarix 3

چون که در سال هزار و شصت کرداز سعادت در نجف بختم نزول

Məczub Təbrizi1 dəq
شمارهٔ ۴

تا شده‌ام سرخوش از خیال جمالتدر فرح‌آباد دل همیشه بهار است

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 4

عاشقی را بنا نباید کردیا حذر از بلا نباید کرد

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 6

هر چند تماشا ز غرورش نتوان کردشادیم که دوری ز حضورش نتوان کرد

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 6

تا واهمه را ز دل نکردیم به دراین راه خطرناک نرفتیم به سر

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 7

زنهار که رخ نتابی از درویشانتا دور نباشی از دعای ایشان

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 14

روزی که ز بیم جمله را دل خونستمنگر به گناه ما که چند و چونست

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 17

هر که را روزی لطف تو رعایت نکندگر دو عالم بدهندش که کفایت نکند

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 17

مجذوب قناعتی که یزدان به تو دادهان سلطنت ملک سلیمان به تو داد

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 23

آن گل مگر از پرده برون می‌آیدکز رنگ بهار بوی خون می‌آید

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 24

چون بی‌‌تو نگاهم به سیاهی پویداشکم به علاج رنگ کاهی پوید

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Rübai 26

ای کعبه‌روی که گرم راهی چون پیکهشدار که خاموشی به است از لبیک

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 29

چه آتش بود در پیمانه کردندکه مجلس را پر از دیوانه کردند

Məczub Təbrizi1 dəq
Qəzəl 30

خوبان اگر به حسن و صباحت فرشته‌اندما را هم از وفا و محبت سرشته‌اند

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 30

در کوچکیش بدیدم از دست شدمچون گشت بزرگ بیش پابست شدم

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 34

جمال تو را ماه تابنده شدجمالش درخشان و تابنده شد

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 36

دنیا گر باغ و گر قفس بود گذشتگر خواب و خیال و گر هوس بود گذشت

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 38

خوش آنکه تو را جوید و آزار تو بینددل را کند آیینه و دیدار تو بیند

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 43

اسلم می‌خور که شق اسلم این استرونق شکن همّت حاتم این است

Məczub TəbriziRübai1 dəq
Qəzəl 49

معشوق مگو وفا نداردعاشق تاب جفا ندارد

Məczub Təbrizi1 dəq
Rübai 49

آن قوم که بر ستم دلیرند همهعاجزکش و فتنه و شریرند همه

Məczub TəbriziRübai1 dəq