Məczub Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ما به این در ز پی برگ و نوا آمدهایمدردمندیم و به امید دوا آمدهایم
Qəzəl 168توبه کردم که دگر توبه ز صهبا نکنمدرِ غمهای جهان را به عبث وا نکنم
Qəzəl 169دل دادهایم و تحفه دردی گرفتهایمخون خوردهایم و چهره زردی گرفتهایم
Qəzəl 174دگر رفتم که در میخانه باشمرفیق شیشه و پیمانه باشم
Qəzəl 184کو همّت مردانهای تا از تمنا رم کنمچون کار این عالم شود تسخیر آن عالم کنم
Qəzəl 194آن شب کز آتشِ می گردد چراغ روشنپروانه میکشان را گوید چراغ روشن
Qəzəl 199نیست مرا در نظر جز رخت ای ماه منلطف تو هم کم مکن از دل آگاه من
Qəzəl 203خویش را رسوای شهر و کوچه و بازار کنهمچو من با سادهرویان عشق ورز و کار کن
Qəzəl 205سر مکش از سرای درویشانرخ متاب از دعای درویشان
Qəzəl 206باده ناب را تماشا کنصافی آب را تماشا کن
Qəzəl 208بازم تو غارت خرد و هوش کردهایبازم به یک نگاه تو مدهوش کردهای
Qəzəl 217نیم جو معتقدِ طاعتِ بیگریه مشونرسد کِشتهٔ بیآب به سر حد درو
Qəzəl 229سلامی چون نسیم صبحگاهیبه آن رونقفزای بزم شاهی
Qəzəl 235یک شیشه از می ناب با یار سیم ساقیگنجت اگر دهد رو در گوشه وثاقی
Qəzəl 238گرت هواست که در دیدهای جهان بنماییچنان که هستی باید که آنچنان بنمایی
Qəzəl 239نیست با ادافهمان حاجت درافشانیشوق دیدنت دارم این قدر که میدانی
Qəzəl 247گر از گرد علایق دامن همت برافشانیتوانی دست بر شاه و وزیر و کشور افشانی
Qəzəl 248با غمش عیش دو عالم میتوانی کرد هیچاره هر غم به این غم میتوانی کرد هی
Qəzəl 250بر دیر مغان گذر نداریاز مستی ما خبر نداری
مؤخرهٔ کاتبان دیوانپی تاریخ این دیوان محشرکه خوانی باشد از لعل و گهر پُر
شمارهٔ ۲لاله ز رخسار تو گل چیده استغنچه به امید تو خندیده است
Tarix 2پدر را پس از فوت دیدم به خوابکه میگفت با من بهشتی شدم
Qəzəl 3بیشوق تو کی واقف اسرار توان بودبیلطف تو کی از تو خبردار توان بود
Qəzəl 5ماهی که لب نوشش خاصیت جان داردبییاد لبش بودن البته زیان دارد
Qəzəl 11خوش آن که صبح نظر بر رخ تو باز کندحضور قلب به دست آرد و نماز کند
Rübai 16گاه از نفس سینه سوزان پیداستگاهی ز نگاه گرم خوبان پیداست
Rübai 19امروز که ویرانهٔ این عالم خُردپر گشته ز جنّ و دیو چون خانه کُرد
Rübai 27مجذوب غنیمت است دریات دمیاز آه شرارهای و از اشک نمی
Rübai 28دنیا که تو را به مکر بیتاب نمودرنگی به تو هر زمان چو سرخاب نمود
Rübai 29خواهی که همیشه باشدت نعمت و نازبا درد قناعت کن و با سوز بساز