İmadəddin Nəsimi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Dil sənin şirin kəlamıntək kəlim olmuşdurur,Can sana bir bəndeyi, əlbət qədim olmuşdurur.
Ey nazı çox dilbər, məni yandırma hicrin narinəEy nazı çox dilbər, məni yandırma hicrin narinə,Çün yanaram pərvanətək şəm’-rüxün ənvarinə.
Əcəb lə'linmi şol, ya cahi-əhbab?Əcəb lə’linmi şol, ya cani-əhbab?Əcəb zülfünmü, ya zənciri-pürtab?
Ənbərin zülfün, nigara, bağladı divanəniƏnbərin zülfün, nigara, bağladı divanəni,Şəm’i-vəhdətdir camalın, yandırır pərvanəni.
Ləblərin şərbətinə çeşməyi-heycan susadıLəblərin şərbətinə çeşmeyi-heyvan susadı,Sulu incilərinə təşnə kimi can susadı.
Mənim rəhbanımü deyrim, səlibim, dinim, imanımMənim rəhbanımü deyrim, səlibim, dinim, imanım,Həbibim, rahətim, ruhim, rəfiqim, munisim, canım.
Nə süni-paki-yəzdansan, a dilbərNə sün’i-paki-yəzdansan, a dilbər?Müsəvvərsən, müənbərsən, münəvvər!
Şəha, çün surətin FürqanımızdırŞəha, çün surətin Fürqanımızdır,Ol on dörd xət bizim Qur’anımızdır.
Dəryayi-mühütDəryayi-mühit cuşə gəldi,Kövn ilə məkan xüruşə gəldi.
Qəzəl 10تا هوای طوبی قد تو دارد جان ماهست منزل آیت «طوبی لهم » در شأن ما
Qəzəl 13ای روز و شب خیال رخت همنشین ماجاوید باد عشق جمالت قرین ما
Qəzəl 34مرغ عرشیم و قاف خانه ماستکن فکان فرش آشیانه ماست
Qəzəl 37بخت ابد یار آن که با تو قرین استبا تو نشستن به از بهشت برین است
Qəzəl 44چشم تو فتنه ای است که عالم خراب اوستمستی دیر و باده ز جام شراب اوست
Qəzəl 48الله الله این چه نور است آفتاب روی دوستاین چنین رویی به وجه الله اگر آری نکوست
Qəzəl 54جانا بیا که صحبت جان بی تو هیچ نیستناز و نعیم هر دو جهان بی تو هیچ نیست
Qəzəl 56خاک باد آن سر که در وی سر سودای تو نیستدور باد از شادی، آن کو یار غمهای تو نیست
Qəzəl 75کس بدین آیین حسن از مادر گیتی نزادتا ابد چشم بد، از روی تو یارب دور باد
Qəzəl 85از تو خوبی طمع مهر و وفا نتوان کردگله با وصل گل از خار جفا نتوان کرد
Qəzəl 100ندانم تا دگربار این دل ریشم چه شیدا شدمگر عکس رخ دلبر به جان باز آشکارا شد
Qəzəl 104آن آفتاب دولت بر چرخ ما برآمدوان زهره سعادت در چنگ ما درآمد
Qəzəl 107بهار آمد بهار آمد بهارِ سبزپوش آمدرها کن فکر خام ای دل که می در خُم به جوش آمد
Qəzəl 116تشبیه رویت آن که به گل یاسمن کندچشم از رخت بگو به گل و یاسمن کند
Qəzəl 118یار ما صاحب حسن است جفا چون نکندمی کند، خوب، جفا دلبر ما، چون نکند
Qəzəl 145ساقی سیمین برآمد باده میباید کشیدحرف رندی بر سر سجاده میباید کشید
Qəzəl 146شرح غم دل ما با یار ما که گوید؟گر محرمی نباشد جان غصه با که گوید؟
Qəzəl 147روشن است این و راست میگویدآن که «مه روی ماست» میگوید
Qəzəl 156اگر او او نماید ید رخ چون مه مه و خور خورشود ود از جمالش لش مه و خور خور منور ور
Qəzəl 164باطن صافی ندارد صوفی پشمینه پوشدست ما و دامن دردی کشان جرعه نوش
Qəzəl 168ای صبا هست رخ یار به غایت نازکلب فرو بند و نگه دار به غایت نازک