Nəyyir Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
انس من ای شیخ با می است و دف و عودمی نتوان کرد ترک عادت معهود
Qəzəl 103با تو نخواهم رخ حور ای صنمعقل نبازم ز قصور ای صنم
Qəzəl 115عهدها شد که نکردی به نگاهی شادمسستعهدا مگر از چشم تو باز افتادم
Qəzəl 143بر آن سری که بگیری ز لعل او کامیشراب نوش که در عین پختگی خامی
Ləali-mənzumə, fəsil 3آه از آن روز که در دشت بلا غوغا بودشورش روز قیامت به جهان برپا بود
Qəzəl 20زینهار ایدل از آن غمزه که شمشیر بدست استباحذر باش که از مست کسی طرف نبستهست
Ləali-mənzumə, fəsil 21کدام قصه دهم شرح و زار و زار بنالمز جور شمر دغا یا ز هجر یار بنالم
Qəzəl 25لب عذرا که دل وامق از آن خونین استنوعروسیست که خون جگرش کابین است
Ləali-mənzumə, fəsil 27ای فخر رسل که دیر باز آمدهایشک نیست که از راه دراز آمدهای
Qəzəl 104گر مساعد شود آن طرۀ عنبر شکنمچندگاهی ز جنون رخت بصحرا فکنم
Qəzəl 105خم ابروی تو تا با مژه پیوست به همداد چین تا به ختا تیر و کمان دست به هم
Qəzəl 129بر جو فلک ز شعلۀ آهم کرانهایترسم فتد به خرمن ماهت زبانهای
Qəzəl 144من خود مجرّد از همه نام و نشانمیبر هر صفت که عشق تو گفت آنچنانمی
Ləali-mənzumə, fəsil 58همتی کز پا نشستم یا علیمانده ام بر گیر دستم یا علی
Ləali-mənzumə, fəsil 59شه کبریا منشا توئی که امیر عز مجلّلیبه تو زیبد عرش جلال حق که به تاج قدس مکلّلی