Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
این فرع که دیدی همه از اصلی خاستدر ذات خود آن اصل نه افزود و نه کاست
Rübai 10قدش به درخت سرو میماند راستزلفش به رسن، که پای بند دل ماست
Rübai 18از لعل تو کام دل و جان نتوان خواستفاشش نتوان گفت و نهان نتوان خواست
Rübai 30رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرستبویی ز دو زلف مشکبارم بفرست
Rübai 31زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشستقد تو اگر نشست، اگر خاست خوشست
Rübai 33ما را تو چنین ز دل بر آری نیکستوانگه بدو زلف خود سپاری نیکست
Rübai 35دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلستجان چاکر عارض دلاویز گلست
Rübai 38زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوستمن روز و شبت ز بهر آن دارم دوست
Rübai 41با ما دمش ار به مهر یکتاست بهستسیب زنخش چو در کف ماست بهست
Rübai 42دلدار چو در سینه دل نرم نداشتآزرد مرا و هیچ آزرم نداشت
Rübai 48ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچوین خواجگی و میری و شاهی همه هیچ
Rübai 50دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد!جان شیفتهٔ دو نرگس مست تو باد!
Rübai 51صد را، رخت از هیچ الم زرد مباد!بر روی تو از هیچ غمی گرد مباد!
Rübai 52شمع از دل سوزنده خبر خواهد دادوین آتش اندرون به در خواهد داد
Rübai 59آن مه، که ز شعر زلف ذیلی داردهمچون دل من شیفته خیلی دارد
Rübai 66در باغ شدی، سرو سر افشانی کردسنبل ز نسیم تو پریشانی کرد
Rübai 67بر ما ستم او چه گذرها که نکرد؟در دل غم عشقش چه اثرها که نکرد؟
Rübai 68خالی که رخ تو آشکارش پروردلعل تو به نوش خوش گوارش پرورد
Rübai 77لعلت که پر از گوهر ناسفت آمدچون طاق دو ابروی تو بیجفت آمد
Rübai 78از نوش جهان نصیب من نیش آمدتیر اجلم بر جگر ریش آمد
Rübai 80صدرا، دل دشمن تو در درد بماندبدخواه تو با رنگ رخ زرد بماند
Rübai 82اقبال تمام پاک دینان دارندآنان طلبند، لیک اینان دارند
Rübai 84گندم گونی که همچو کاهم بربودنه مهر ز من خورد و نه خود مهر نمود
Rübai 86هر چیز که در دو کون جز روی تو بودعکس تو و یا رنگ تو، یا بوی تو بود
Rübai 87گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بوددیدم که درو زمانه آتش زده بود
Rübai 93چون خیل غم تو در دل ریش آیدبر سینه ز درد و غصه صد نیش آید
Rübai 96یارب، جبروت پادشاهیت که دید؟کنه کرم نامتناهیت که دید؟
Rübai 97یاران، خرد خوار و خجل نیست پدیدآن رسم شناس آب و گل نیست پدید
Rübai 101دست به نگار تو مرا کشت دگرآه! ار نشود وصل توام پشت دگر
Rübai 103ای کرده مهندسانت از ساز سپهراز برج و ستاره گشته انباز سپهر