Rübai 8

این فرع که دیدی همه از اصلی خاستدر ذات خود آن اصل نه افزود و نه کاست

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 10

قدش به درخت سرو می‌ماند راستزلفش به رسن، که پای بند دل ماست

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 18

از لعل تو کام دل و جان نتوان خواستفاشش نتوان گفت و نهان نتوان خواست

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 30

رنگی ز رخ چو لاله زارم بفرستبویی ز دو زلف مشکبارم بفرست

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 31

زلف تو، اگر فزود، اگر کاست خوشستقد تو اگر نشست، اگر خاست خوشست

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 33

ما را تو چنین ز دل بر آری نیکستوانگه بدو زلف خود سپاری نیکست

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 35

دل بندهٔ بوی عنبر آمیز گلستجان چاکر عارض دلاویز گلست

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 38

زلفت چو شب و چهره چو روزی نیکوستمن روز و شبت ز بهر آن دارم دوست

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 41

با ما دمش ار به مهر یکتاست بهستسیب زنخش چو در کف ماست بهست

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 42

دلدار چو در سینه دل نرم نداشتآزرد مرا و هیچ آزرم نداشت

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 48

ای پیش تو ماه تا به ماهی همه هیچوین خواجگی و میری و شاهی همه هیچ

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 50

دل بندهٔ بند سنبل پست تو باد!جان شیفتهٔ دو نرگس مست تو باد!

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 51

صد را، رخت از هیچ الم زرد مباد!بر روی تو از هیچ غمی گرد مباد!

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 52

شمع از دل سوزنده خبر خواهد دادوین آتش اندرون به در خواهد داد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 59

آن مه، که ز شعر زلف ذیلی داردهمچون دل من شیفته خیلی دارد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 66

در باغ شدی، سرو سر افشانی کردسنبل ز نسیم تو پریشانی کرد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 67

بر ما ستم او چه گذرها که نکرد؟در دل غم عشقش چه اثرها که نکرد؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 68

خالی که رخ تو آشکارش پروردلعل تو به نوش خوش گوارش پرورد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 77

لعلت که پر از گوهر ناسفت آمدچون طاق دو ابروی تو بی‌جفت آمد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 78

از نوش جهان نصیب من نیش آمدتیر اجلم بر جگر ریش آمد

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 80

صدرا، دل دشمن تو در درد بماندبدخواه تو با رنگ رخ زرد بماند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 82

اقبال تمام پاک دینان دارندآنان طلبند، لیک اینان دارند

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 84

گندم گونی که همچو کاهم بربودنه مهر ز من خورد و نه خود مهر نمود

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 86

هر چیز که در دو کون جز روی تو بودعکس تو و یا رنگ تو، یا بوی تو بود

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 87

گل کاب صفا بر رخ مهوش زده بوددیدم که درو زمانه آتش زده بود

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 93

چون خیل غم تو در دل ریش آیدبر سینه ز درد و غصه صد نیش آید

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 96

یارب، جبروت پادشاهیت که دید؟کنه کرم نامتناهیت که دید؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 97

یاران، خرد خوار و خجل نیست پدیدآن رسم شناس آب و گل نیست پدید

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 101

دست به نگار تو مرا کشت دگرآه! ار نشود وصل توام پشت دگر

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 103

ای کرده مهندسانت از ساز سپهراز برج و ستاره گشته انباز سپهر

Əvhədi Marağalı1 dəq