Əvhədi Marağalı · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
سمن بر تند شد از گفتن اوبجوشید از غضب خون در تن او
Məntiqül-üşşaq, fəsil 43همان سنگین دل نامهربانمکه در شوخی به عالم داستانم
Məntiqül-üşşaq, fəsil 58نشاید در تو پیوستن به یارینباید کرد با تو دوستداری
Məntiqül-üşşaq, fəsil 63دگر بوی بهار آوردهای، بادنسیم زلف یار آوردهای، باد
Məntiqül-üşşaq, fəsil 69دگر بار آن بت از خواری پشیمانشد از جور و ستمگاری پشیمان
Məntiqül-üşşaq, fəsil 72که یار بیوفا با مهر شد جفتچو بشنید این غزل با اوحدی گفت
Qəzəl 137دوش چون چشم او کمان برداشتدلم از درد او فغان برداشت
Qəzəl 139نگر: مگرد گر آن سر و سیم بر بگذشت؟که: آب دیدهٔ نظارگان ز سر بگذشت
Qəzəl 140تا لعل باده رنگ تو شکرفروش گشتباور مکن که: هیچ دلی گرد هوش گشت
Qəzəl 159زهی! شب نسخهای از زلف و خالتتراز کسوت خوبی جمالت
Qəzəl 163گفته بودم با تو من: کان جا نباید رفتنتور ضرورت میروی با ما نباید رفتنت
Qəzəl 175کجا شد ساربانش؟ تا دلم را تنگ در بنددچو روز کوچ او باشد به پیش آهنگ در بندد
Qəzəl 186طراوت رخت آب سمن تمام ببردرخت ز گل نم و از آفتاب نام ببرد
Qəzəl 194دل ببردی و یکی کار دگر خواهم کردچیست آن؟ جان به سر کار تو در خواهم کرد
Qəzəl 217فتنه از چرخ و قیامت ز زمین برخیزداگر آن چشم کمان کش به کمین برخیزد
Qəzəl 239چون قد تو در چمن نباشدچون روی تو یاسمن نباشد
Qəzəl 240رنگینتر از رخ تو گل در چمن نباشدچون عارض تو ماهی در انجمن نباشد
Qəzəl 246آن کس که دلیش بوده باشدو آن دل صنمی ربوده باشد
Qəzəl 267گر به کام دل رسید از یار خود یاری چه شد؟ور به وصلش شادمان گردید غمخواری چه شد؟
Qəzəl 275عمری که نه با تست کسش عمر نخواندآنرا که تو در دام کشی کس نرهاند
Qəzəl 293تو آفتابی و خلقت چو سایه بر اثرندکز آستان تو چون سایه در نمیگذرند
Qəzəl 295آن نه من باشم که چون میرم به تابوتم برندیا به دوش و سر خراب و مست و مبهوتم برند
Qəzəl 296چون ز بغداد و لب دجله دلم یاد کنددامنم را چو لب دجلهٔ بغداد کند
Qəzəl 317گر نقش روی خوب تو بر منظری کننداو را چو قبله کعبهٔ هر کشوری کنند
Qəzəl 321ز دور ار ترا ناتوانی ببیندتنی مرده باشد، که جانی ببیند
Qəzəl 351هر که او بیدق این عرصه شود شاه شودوانکه دور افتد ازین دایره گمراه شود
Qəzəl 362گر آن کاری که من دانم بر آیدبهل تا در وفا جانم برآید
Qəzəl 380وقت گلست، ای غلام، روز می است، ای پسرشیشه بیار و قدح، پسته بریز و شکر
Qəzəl 401شهر بگرفت آن کمان ابرو به بالای چو تیرخسروان را جای تشویشست ازان اقلیم گیر
Qəzəl 405صاحب روی خوب و زلف درازنه عجب گر به عشوه کوشد و ناز