Pərvin Etisami · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
در آن سرای که زن نیست، انس و شفقت نیستدر آن وجود که دل مرده، مرده است روان
Şeir 105نخودی گفت لوبیائی راکز چه من گردم این چنین، تو دراز
Şeir 106کرد آسیا ز آب، سحرگاه باز خواستکای خودپسند، با منت این بدسری چراست
Şeir 109گربهٔ پیری، ز شکار اوفتادزار بنالید و نزار اوفتاد
Şeir 131در باغ، وقت صبح چنین گفت گل به خارکز خویش، هیچ نایدت ای زشت روی عار
Şeir 138شنیدستم که اندر معدنی تنگسخن گفتند با هم، گوهر و سنگ
Şeir 145با مور گفت مار، سحرگه بمرغزارکاز ضعف و بیخودی، تو چنین خردی و نزار
Şeir 146قاضی بغداد، شد بیمار سختاز عدالتخانه بیرون برد رخت
Şeir 149بزرگمهر، به نوشینروان نوشت که خلقز شاه، خواهش امنیت و رفاه کنند
Şeir 150به سوزنی ز ره شکوه گفت پیرهنیببین ز جور تو، ما را چه زخمها بتن است
Şeir 153صبح آمد و مرغ صبحگاهیزد نغمه، بیاد عهد دیرین
Şeir 155سیر یک روز طعنه زد به پیازکه تو مسکین چقدر بدبویی
Şeir 158سپیدهدم، نسیمی روحپروروزید و کرد گیتی را معنبر
Şeir 159ای نهال آرزو، خوش زی که بار آوردهایغنچه بی باد صبا، گل بی بهار آوردهای
Şeir 165پدر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجلتیشهای بود که شد باعث ویرانی من
Şeir 166اینکه خاک سیهش بالین استاختر چرخ ادب پروین است
Qəsidə 1ای دل عبث مخور غم دنیا رافکرت مکن نیامده فردا را
Qəsidə 4یکی پرسید از سقراط کز مردن چه خواندستی؟بگفت ای بیخبر، مرگ از چه نامی زندگانی را؟
Qəsidə 6ای دل، فلک سفله کجمدار استصد بیم خزانش بهر بهار است
Şeir 6ای خوش اندر گنج دل زر معانی داشتننیست گشتن، لیک عمر جاودانی داشتن
Şeir 9شنیدهاید که آسایش بزرگان چیست:برای خاطر بیچارگان نیاسودن
Şeir 10از ساحت پاک آشیانیمرغی بپرید سوی گلزار
Qəsidə 11آنکس که چو سیمرغ بی نشان استاز رهزن ایام در امان است
Qəsidə 12اگرچه در ره هستی هزار دشواریستچو پر کاه پریدن ز جا سبکساریست
Şeir 20ای گربه، ترا چه شد که ناگاهرفتی و نیامدی دگر بار
Şeir 23عدسی وقت پختن، از ماشیروی پیچید و گفت این چه کسی است
Şeir 35به آب روان گفت گل کز تو خواهمکه رازی که گویم به بلبل بگوئی
Şeir 36ز سَری، موی سپیدی روئیدخندهها کرد بر او موی سیاه
Şeir 40لالهای با نرگس پژمرده گفتبین که ما رخساره چون افروختیم
Şeir 44گفت ماهیخوار با ماهی ز دورکه چه میخواهی ازین دریای شور