Şeir 119

بخویش، هیمه گه سوختن بزاری گفتکه ای دریغ، مرا ریشه سوخت زین آذر

Pərvin Etisami5 dəq
Şeir 122

شنیدستم یکی چوپان نادانبخفتی وقت گشت گوسفندان

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 126

بلبلی گفت سحر با گل سرخکاینهمه خار به گرد تو چراست

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 127

صبحدم، صاحبدلی در گلشنیشد روان بهر نظاره کردنی

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 128

نهفت چهره گلی زیر برگ و بلبل گفتمپوش روی، به روی تو شادمان شده‌ایم

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 129

بطرف گلشنی، در نوبهاریگلی خودرو، دمید از جو کناری

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 136

دزد عیاری، بفکر دستبردگاه ره میزد، گهی ره میسپرد

Pərvin Etisami8 dəq
Şeir 141

یکی مرغ زیرک، ز کوتاه بامینظر کرد روزی، بگسترده دامی

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 147

نوگلی، روزی ز شورستان دمیدخار، آن گل دید و رو در هم کشید

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 148

جوانی چنین گفت روزی به پیریکه چون است با پیریت زندگانی

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 151

از درد پای، پیرزنی ناله کرد زارکامروز، پای مزرعه رفتن نداشتم

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 154

هر که با پاکدلان‌، صبح و مسا‌یی دارددلش از پرتو اسرار‌، صفایی دارد

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 157

جُعل پیر گفت با انگشتکه سر و روی ما سیاه مکن

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 160

ای دل، اول قدم نیکدلانبا بد و نیک جهان، ساختن است

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 161

گفت با خاک، صبحگاهی بادچون تو، کس تیره‌روزگار مباد

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 168

از غبار فکر باطل، پاک باید داشت دلتا بداند دیو، کاین آئینه جای گرد نیست

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 169

گر شمع را ز شعله رهائی است آرزوآتش چرا به خرمن پروانه میزند

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 170

بی‌رنج، زین پیاله کسی می نمی‌خوردبی‌دود، زین تنور به کس نان نمی‌دهند

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 171

خیال آشنائی بر دلم نگذشته بود اولنمیدانم چه دستی طرح کرد این آشنائی را

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 173

دل پاکیزه، به کردار بد آلوده مکنتیرگی خواستن، از نور گریزان شدن است

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 174

طائری کز آشیان، پرواز بهر آز کردکیفرش، فرجام بال و پر به خون آلودن است

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 175

با قضا، چیره زبان نتوان بودکه بدوزند، گرت صد دهن است

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 178

سزای رنجبر گلشن امید، بس استبه دامن چمنی، گلبنی نشانیدن

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 179

به رهنمایی چشم، این ره خطا رفتمگناه دیدهٔ من بود، این خطاکاری

Pərvin Etisami1 dəq
Qəsidə 5

ای کنده سیل فتنه ز بنیادتوی داده باد حادثه بر بادت

Pərvin EtisamiQəsidə1 dəq
Şeir 17

به نومیدی، سحرگه گفت امیدکه کس ناسازگاری چون تو نشنید

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 25

بلبلی از جلوهٔ گل بی‌قرارگشت طربناک به فصل بهار

Pərvin Etisami6 dəq
Qəsidə 28

نفس گفته‌ست بسی ژاژ و بسی مبهمبه کز این پس کندش نطق خرد ابکم

Pərvin EtisamiQəsidə4 dəq
Şeir 29

خمید نرگس پژمرده‌ای ز اَنده و شرمچو دید جلوهٔ گلهای بوستانی را

Pərvin Etisami3 dəq
Qəsidə 37

گردون نرهد ز تندرفتاریگیتی ننهد ز سر سیه‌کاری

Pərvin EtisamiQəsidə1 dəq