Şeir 57

حکایت کرد سرهنگی به کسریکه دشمن را ز پشت قلعه راندیم

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 70

خلید خار درشتی بپای طفلی خردبهم برآمد و از پویه باز ماند و گریست

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 73

به شکوه گفت جوانی فقیر با پیریبه روزگار، مرا روی شادمانی نیست

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 79

به صحرا، سرود اینچنین خارکنکه از کندن خار، کس خوار نیست

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 80

نهان کرد دیوانه در جیب، سنگییکی را بسر کوفت، روزی بمعبر

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 81

براهی در، سلیمان دید موریکه با پای ملخ میکرد زوری

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 82

اشک طرف دیده را گردید و رفتاوفتاد آهسته و غلتید و رفت

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 92

برزگری پند به فرزند دادکای پسر، این پیشه پس از من تراست

Pərvin Etisami5 dəq
Şeir 94

شنیدم بود در دامان راغیکهن برزیگری را، تازه باغی

Pərvin Etisami5 dəq
Şeir 95

کودکی کوزه‌ای شکست و گریستکه مرا پای خانه رفتن نیست

Pərvin Etisami4 dəq
Şeir 98

سحرگه، غنچه‌ای در طرف گلزارز نخوت، بر گلی خندید بسیار

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 99

به بامِ قلعه‌ای، بازِ شکارینمود از ماکیانی خواستگاری

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 103

فتاد طائری از لانه و ز درد تپیدبزیر پر چو نگه کرد، دید پیکانی است

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 108

دی، کودکی بدامن مادر گریست زارکز کودکانِ کوی، به من کس نظر نداشت

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 114

گه احرام، روز عید قربانسخن میگفت با خود کعبه، زینسان

Pərvin Etisami5 dəq
Şeir 115

موشکی را به مهر، مادر گفتکه بسی گیر و دار، در ره ماست

Pərvin Etisami4 dəq
Şeir 117

دی، مرغکی بمادر خود گفت، تا بچندمانیم ما همیشه بتاریک خانه‌ای

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 118

بچشم عجب، سوی کاه کرد کوه نگاهبخنده گفت، که کار تو شد ز جهل، تباه

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 121

پیام داد سگ گله را، شبی گرگیکه صبحدم بره بفرست، میهمان دارم

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 124

باغبانی، قطره‌ای بر برگ گلدید و گفت این چهره جای اشک نیست

Pərvin Etisami1 dəq
Şeir 132

صبحدم، تازه گلی خودبین گفتکاز چه خاک سیهم در پهلوست

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 133

گلی، خندید در باغی سحرگاهکه کس را نیست چون من عمر کوتاه

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 134

گفت گرگی با سگی، دور از رمهکه سگان خویشند با گرگان، همه

Pərvin Etisami2 dəq
Şeir 135

نهاد کودک خردی بسر، ز گل تاجیبخنده گفت، شهان را چنین کلاهی نیست

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 139

مادر موسی، چو موسی را به نیلدر فکند، از گفتهٔ رب جلیل

Pərvin Etisami6 dəq
Şeir 140

با مرغکان خویش، چنین گفت ماکیانکای کودکان خُرد، گه کار کردن است

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 143

دید موری طاسک لغزنده‌ایاز سر تحقیر، زد لبخنده‌ای

Pərvin Etisami5 dəq
Şeir 144

شنیده‌اید میان دو قطره خون چه گذشتگه مناظره، یک روز بر سر گذری

Pərvin Etisami3 dəq
Şeir 163

ای جسم سیاه مومیائیکو آنهمه عجب و خودنمائی

Pərvin Etisami5 dəq
Şeir 177

خیال کژ به کار کژ گواهی استسیاهی هر کجا باشد، سیاهی است

Pərvin Etisami1 dəq