Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
می به رغم عالم پرشور می باید کشیدغم چو زور آرد می پرزور می باید کشید
Qəzəl 2792مبادا بر سر من سایه بال هما افتدکز این ابر سیه آیینه دل از صفا افتد
Qəzəl 2802ز جوش مغز هردم از سرم دستار میافتدکف اندازد به ساحل بحر چون سرشار میافتد
Qəzəl 2859دل از گفتار ناسنجیده بی آرام می گرددکه شکر خواب، تلخ از مرغ بی هنگام می گردد
Qəzəl 2881بجز چشمش که چشم از دیدن من از حیا بنددکدامین آشنا دیدی که در بر آشنا بندد؟
Qəzəl 2889خط مشکین او سودای عنبر را به جوش آردنگاه گرم او خون سمندر را به جوش آرد
Qəzəl 2926مرا نازک نهالی قصد جان ناتوان داردکه تیغش جوهر از پیچ و خم موی میان دارد
Qəzəl 2928مه ناشسته رو کی رتبه دلدار من دارد؟که با آن تازگی گل حکم تقویم کهن دارد
Qəzəl 2956عرق رخسار آن خورشید طلعت برنمیداردکه چشم از پشت پا نرگس ز خجلت برنمیدارد
Qəzəl 2995جنونی کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟زعقل مصلحت بین صد بیابان دورم اندازد
Qəzəl 3041کجا بی باده زنگ از خاطر اندوهگین خیزد؟چسان این سبزه خوابیده بی آب از زمین خیزد؟
Qəzəl 3043مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزدزرشک خضر از جان سکندر دود می خیزد
Qəzəl 3068که ساکن در دل ویرانه ما می تواند شد؟که غیر از بیکسی همخانه ما می تواند شد؟
Qəzəl 3105ز فرمان قضا گردنکشی دیوانگی باشددرین میدان سپر انداختن مردانگی باشد
Qəzəl 3106به مستی از ته دل آدمی خشنود می باشدنشاط هوشیاران قلب روی اندود می باشد
Qəzəl 3107دو شب از ماه نو سالی به عید امید می باشدهلال جام هر جا هست سی شب عید می باشد
Qəzəl 3183به بی برگی قناعت می کنم تا نوبهار آیدبه زخم خار دارم صبر تا گل در کنار آید
Qəzəl 3185نه چندان است شوق من که از دل بر زبان آیدچسان دریای بی پایان به جوی ناودان آید؟
Qəzəl 3186کجا از هر مقلد کار ارباب بیان آید؟نیاید از ده انگشت آنچه تنها از زبان آید
Qəzəl 3239صدف گرد یتیمی از رخ گوهر نمی شویدزبیم چشم، روی طفل خود مادر نمی شوید
Qəzəl 3251یوسفی نیست دل خوش که هویدا گرددعافیت گمشده ای نیست که پیدا گردد
Qəzəl 3271چون ز می صفحه رخسار تو گلگون گرددچشم نظارگیان کاسه پر خون گردد
Qəzəl 3283دیدنت باعث سرسبزی جان میگرددپیر در سایه سرو تو جوان میگردد
Qəzəl 3284آدمی پیر چو شد حرص جوان میگرددخواب در وقت سحرگاه گران میگردد
Qəzəl 3285اشک دریادل ما گرد جهان میگرددآب از قوت سرچشمه روان میگردد
Qəzəl 3295عاشق از طعنه اغیار چه پروا دارد؟آتش از سرزنش خار چه پروا دارد؟
Qəzəl 3320هر کف خاک ز احسان تو جانی داردهر حبابی ز محیط تو جهانی دارد
Qəzəl 3326نه همین فکر مرا روز به من نگذاردکه به خوابم گل شب بوی سخن نگذارد
Qəzəl 3337هر کجا قصه آن طره و کاکل گذردموج آشفتگی از دامن سنبل گذرد
Qəzəl 3339روز و شب بر من مهجور به تلخی گذردعید و نوروز به رنجور به تلخی گذرد