Qəzəl 6340

قدم ز خویش برون نه فلک سواری کنبکش به جیب سر خود کلاهداری کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6345

صبا برون نرود از غبار خاطر منفزون ز برگ درخت است بار خاطر من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6352

رحیم شد دل دشمن ز ناتوانی منحصار آهن من گشت شیشه جانی من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6354

ز تن شکفته رود جان صادقان بیرونکه تیر راست جهد صاف از کمان بیرون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6357

ز نقش چپ رود آب سیه به جوی نگینز نقش راست نگردد سیاه روی نگین

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6367

بوی گل و نسیم صبا می توان شدنگر بگذری ز خویش چها می توان شدن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6368

پیش قضای حق دم چون و چرا مزندر بحر بی کنار عبث دست و پا مزن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6371

دل را به هم شکن که فروزان شود ز حسنکآیینه شکسته چراغان شود ز حسن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6373

ساقی دمید صبح قدح پر شراب کناز روی گرم خود بط می را کباب کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6381

دل از گناه پاک چو دارالسلام کنخاک سیاه بر سر مینا و جام کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6382

از زنگ کبر آینه خویش ساده کندر زیر پا نظر کن و حج پیاده کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6383

از خود برون نرفته هوای سفر مکناین راه را به پای زمین‌گیر سر مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6385

بیجا سخن چو طوطی شکرشکن مکنآیینه گر به حرف درآید سخن مکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6386

عرض صفا به اهل هنر می کنی مکنپیش کلیم دست بدر می کنی مکن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6389

در کاسه سپهر کند خاک گرد منرحم است بر کسی که شود هم نبرد من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6394

دل کی رسد به وصل تو ای سروناز من؟یک کوچه است زلف ز راه دراز من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6399

فیض نسیم صبح بود با فغان منبر شاخ گل گران نبود آشیان من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6402

آرد به وجد سوختگان را نوای منمردافکن است باده مردآزمای من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6407

گریان ز کوی او دل ما می رود برونزین باغ، آب رو به قفا می رود برون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6410

افشان خال بر رخ آن دلربا ببیندر روز اگر ستاره ندیدی بیا ببین

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6428

جانا که ترا گفت که ترک می و نی کن؟بردار لب از ساغر و خون در دل می کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6430

لب تشنگی حرص ندارد جگر منخشک از قدح شیر برآید شکر من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6439

گوشه آن نقاب را بشکنورق انتخاب را بشکن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6446

من که در فردوس افتادم به نقد از یاد اوبی نیازم از تمنای بهشت آباد او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6448

بوسه ریزد گاه حرف از لعل شکربار اوجنگ باشد گوش و لب را بر سر گفتار او

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6449

عشق سلطان و زمین میدان، فلک چوگان در اوسرفرازان جهان چون گوی سرگردان در او

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6461

می زند ناخن به دل خار سر دیوار توچون تماشایی نظر بردارد از گلزار تو؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6469

خون رغبت را به جوش آرد لب میگون توبوسه را آتش عنان سازد رخ گلگون تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6471

گرچه شد از سرنوشت من نگارین پای توزیر پای خود ندید از سرکشی بالای تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6473

ای بهار آفرینش گرده سیمای تورشته جانها خس و خاشاک از دریای تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq