Qəzəl 5365

گرچه چون مجنون زشور عشق صحرایی شدمخاررا دست حمایت از سبک پایی شدم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5367

شد ز بیقدری غبار دیده ها شعر ترممهره گل گشت از گرد کسادی گوهرم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5370

می شود از اشک چشم عاشق دیوانه گرمکز شراب تلخ گردد دیده پیمانه گرم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5371

تا به کی بر دل زغیرت زخم پنهانی خورمباتو یاران می خورند و من پشیمانی خورم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5375

سرو چون با آن قد استاده می آید به چشمسایه در زیر پا افتاده می آید به چشم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5381

با تجرد چون مسیح آزار سوزن می کشممی کشد سرازگریبان زآنچه دامن می کشم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5382

رخت ازین دنیای پر وحشت به یک سومی کشمخویش را در گوشه آن چشم جادو می کشم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5393

یوسفستان گشت دنیا از نظر پوشیدنمیک گل بی خار شد عالم زدامن چیدنم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5403

جرأتی کو تا تماشای گلستانش کنمچشم حیران را سفال خط ریحانش کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5404

من نه آن نقشم که هر ساعت نگینی خوش کنمچون نسیم خوش نشین هردم زمینی خوش کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5409

رو به هر صحرا که بااین شور چون مجنون کنمپایکوبان کوه را در دامن هامون کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5413

گر کند آن بیوفا از من جدایی، چون کنممن که از اهل وفایم بیوفایی چون کنم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5421

گر ز دلتنگی لبی چون غنچه خندان می‌کنمترک سر زین رهگذر بر خویش آسان می‌کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5422

چشم می‌پوشم نظر بر روی جانان می‌کنمدر وصال از دوربینی مشق هجران می‌کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5424

پرده شرم حجاب امروز یک سو می کنمبا نقاب بی مروت کاریکرو می کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5426

چند از غفلت به عیب دیگران گویاشومسرمه ای کو تا به عیب خویشتن بینا شوم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5433

از حجاب عشق محروم از گل روی توییمورنه ما صد پیرهن محرم‌تر از بوی توییم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5436

ما رگ جان را به آن زلف پریشان بسته ایمپیچ و تاب زلف او را بر رگ جان بسته ایم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5440

ما چو موج خوش عنان در بحر و بر افتاده ایمنیستیم آتش ولی در خشک و تر افتاده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5446

عشق را در تنگنای سینه پنهان کرده‌ایمشور محشر را حصاری در نمکدان کرده‌ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5450

چهره از عشق جوانان ارغوانی کرده ایمشوخ چشمی بین که در پیری جوانی کرده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5451

ما که سطر کهکشان از لوح گردون خوانده ایمدر خط دیوانی زنجیر، عاجز مانده ایم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5462

در دل صد پاره عیش جاودان پوشیده ایمنوبهار خویش در برگ خزان پوشیده ایم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5463

ما ز شغل آب و گل آیینه را پرداختیمخانه سازی را به خودسازی مبدل ساختیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5464

ما نفس بر لب به صد رنج و تعب می آوریمپیر می گردیم تا روزی به شب می آوریم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5465

از شکست آرزو قند مکرر می خوریمبر لب خود خاک می مالیم و شکر می خوریم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5482

ز کوشش حاصلی غیر از غبار دل نمی یابمبه از افتادگی این راه را منزل نمی یابم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5484

ز گیرایی چنان گشته است بی برگ و نوا دستمکه نتواند گرفت افتادگی را از هوا دستم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5485

در آن شبها که از یاد تو ساغر بود در دستمز هر ناخن هلال عید دیگر بود در دستم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5491

اگرچه بی ثمر مانند سرو و بید و شمشادمزسنگ کودکان آسوده از پیوند آزادم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq