Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
میکند جان درتن امید، لعل باده نوشروی آتشناک، خون بوسه می آرد به جوش
Qəzəl 4907با تن خاکی، نظر زان عالم روشن بپوشپای در زنجیر داری، چشم از روزن بپوش
Qəzəl 4910می شود تعجیل عمر از غفلت سرشار بیشسیل را سازد گرانسنگی سبکرفتار بیش
Qəzəl 4925کجا پروانه را با خویش سازد همنشین آتش؟که دارد هر طرف چون شمع چندین خوشه چین آتش
Qəzəl 4929سخن دارد به آب زندگی لعل گهر بارشزبان بازی به کاکل می کند مژگان خونخوارش
Qəzəl 4930همان یوسف که مصر آمد به تنگ از بس خریدارشبه پشت کار حسن او نیرزد روی بازارش
Qəzəl 4940به خط است این نمایان گشته از طرف بناگوششکه شد گرد یتیمی سایه افکن درگوشش
Qəzəl 4950چگونه جان برد صید از کمین چشم فتانش؟که گیراتر بود از خون ناحق تیغ مژگانش
Qəzəl 4954به جوش آرد شراب شوق را رخسار گلگونشگریبان می درد خمیازه از لبهای میگونش
Qəzəl 4957اگر چه بی نیاز ست از دو عالم ناز تمکینشچه بیتابانه می چسبد به دل لبهای شیرینش
Qəzəl 4963به وحشت دل کجاگردد خلاص ازچشم شهلایش ؟که آهو چشم قربانی شد ازمژگان گیرایش
Qəzəl 4970برتو دوزخ شده از کثرت عصیان آتشورنه در چشم خلیل است گلستان آتش
Qəzəl 4981کم نگردید ز خط خوبی روز افزونشسبز درسبز شد از خط رخ گندم گونش
Qəzəl 4983ای فلکها ز فروغ رخ زیبای تو خوشعالم خاک هم از سایه بالای تو خوش
Qəzəl 4986سرو اگر جلوه کند پیش قد رعنایشقمری ازشهپر خود اره نهد برپایش
Qəzəl 4994ریخت از رعشه خجلت به زمین ساغر خویشما و دریا چو نمودیم به هم گوهر خویش
Qəzəl 5006نشد ز سیلی خط چشم مست، هشیارشدگر که می کند از خواب ناز بیدارش
Qəzəl 5009مگر ز موج شراب است رشته سازش؟که می دود به رگ و پی چو روح آوازش
Qəzəl 5020چراغ عشق نمی گردد از لحد خاموشکی آتش جگر سنگ می شود خاموش؟
Qəzəl 5023رود چگونه به این ضعف کار من از پیش ؟که من به پای نسیم سحر روم ازخویش
Qəzəl 5029چمن برید به مقراض رشک، سنبل خویشسرآمدی ز نکویان به زلف و کاکل خویش
Qəzəl 5038گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش
Qəzəl 5041ساقی ز میکشان خبری می گرفته باشاز خویش رفتگان خبری می گرفته باش
Qəzəl 5044تسلیم در کشاکش اهل زمانه باشهرکس کمان طعن کند زه،نشانه باش
Qəzəl 5049هردل که داغدار شود از نظاره اشپهلو به آفتاب زند هر ستاره اش
Qəzəl 5061درخون نشستم از نفس مشکبار خویشچون نافه عقده ای نگشودم زکار خویش
Qəzəl 5062حرف سبک نمی بردم ازقرار خویشاز هر صدا چو کوه نبازم وقار خویش
Qəzəl 5066چون ماهیان زفلس مده عرض مال خویشمحضر مکن درست به خون حلال خویش
Qəzəl 5070از بیقراری دل اندوهگین خویشخجلت کشم همیشه ز پهلونشین خویش
Qəzəl 5077از صحبت افسرده روانان به حذر باشجویای جگر سوختگان همچو شرر باش