Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
آمد بهار و شد در و دیوار لاله رنگاز جوش لاله شیشه پرباده گشت سنگ
Qəzəl 5235عندلیب ما ندارد تاب استغنای گلمی شود دست و دل ما سرد از سرمای گل
Qəzəl 5238نمی گردند ارباب بصیرت از خدا غافلمحال است این که سوزن گردد از آهن ربا غافل
Qəzəl 5242تو و آوازه خوبی و من و زاری دلتو و بیماری چشم و من و بیماری دل
Qəzəl 5244من که هرپاره دلم هست به صد جا مشغولبادل جمع شوم چون به تو تنها مشغول
Qəzəl 5245شکوه حسن فزون گردد از لباس جلالشود دو آتشه رنگ بتان ز جامه آل
Qəzəl 5246خمار من نشکست از ایاغ چشم غزالفزود داغ جنونم ز داغ چشم غزال
Qəzəl 5248نیم ز پرسش محشر به هیچ باب خجلکه خود حساب نمی گردد از حساب خجل
Qəzəl 5249چراغ ماه خطر دارد از رمیدن دلبه ساق عرش فتد لرزه از تپیدن دل
Qəzəl 5255ازان زمان که ترا دیده در گلستان گلز شبنم است سراپای چشم حیران گل
Qəzəl 5261از سوختن زیاده شود برگ و بار دلچون داغ لاله است درآتش بهار دل
Qəzəl 5268تا چند کشم درد سر از رهگذر دلکو عشق که فارغ شوم از دردسر دل
Qəzəl 5269از سرکشی و ناز ندارد سر ما گلسرپیش فکنده است به تقریب حیا گل
Qəzəl 5270مرو بیرون ز عشرتخانه دلکه می می جوشد از پیمانه دل
Qəzəl 5279روی گرم لاله شد برق کتان توبه امسوخت استغفار را گل در دهان توبه ام
Qəzəl 5293ماه مصرم در حجاب چاه کنعان مانده امشمع خورشیدم نهان در زیر دامان مانده ام
Qəzəl 5296تا شده است از دوربینی عاقبتبین دیدهامدر ترازوی قیامت خویش را سنجیدهام
Qəzəl 5304سالها گرد زمین چون آسمان گردیده امتا چنین صافی دل و روشن روان گردیده ام
Qəzəl 5307داشت از طفلی جنون جا در دل آواره امبود از سنگ ملامت مهره گهواره ام
Qəzəl 5319ساغر می کی بشوید گرد غم از سینهامهمچو جوهر ریشه کرده زنگ در آیینهام
Qəzəl 5320نیست از گردون غباری بر دل بیکینهامجلوه طوطی کند زنگار در آیینهام
Qəzəl 5321صاف چون صبح است با عالم دل بیکینهاممیتوان رو دید از روشندلی در سینهام
Qəzəl 5324شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختمخاک یوسف زار شد تا سینه را پرداختم
Qəzəl 5325گفتگوی عشق را من در میان انداختمطرح جوهر من به شمشیر زبان انداختم
Qəzəl 5337شب که آن آیینه رو را در برابر داشتمطالع فغفور و اقبال سکندر داشتم
Qəzəl 5347گر ز خود بیرون کسی فریادرس میداشتممیکشیدم ناله از دل تا نفس میداشتم
Qəzəl 5348گر در اقلیم رضا کاشانهای میداشتمدر بهشت نقد اینجا خانهای میداشتم
Qəzəl 5353برگ عیش بی خزان در بینوایی یافتمآنچه می جستم ز شاهی در گدایی یافتم
Qəzəl 5354از دل گم گشته خود گر نشان می یافتمیوسف خود را میان کاروان می یافتم
Qəzəl 5356تا به زانو رفته پای من به گل از لای خمپای رفتن نیست ازمیخانه ام چون پای خم