Qəzəl 5230

آمد بهار و شد در و دیوار لاله رنگاز جوش لاله شیشه پرباده گشت سنگ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5235

عندلیب ما ندارد تاب استغنای گلمی شود دست و دل ما سرد از سرمای گل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5238

نمی گردند ارباب بصیرت از خدا غافلمحال است این که سوزن گردد از آهن ربا غافل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5242

تو و آوازه خوبی و من و زاری دلتو و بیماری چشم و من و بیماری دل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5244

من که هرپاره دلم هست به صد جا مشغولبادل جمع شوم چون به تو تنها مشغول

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5245

شکوه حسن فزون گردد از لباس جلالشود دو آتشه رنگ بتان ز جامه آل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5246

خمار من نشکست از ایاغ چشم غزالفزود داغ جنونم ز داغ چشم غزال

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5248

نیم ز پرسش محشر به هیچ باب خجلکه خود حساب نمی گردد از حساب خجل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5249

چراغ ماه خطر دارد از رمیدن دلبه ساق عرش فتد لرزه از تپیدن دل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5255

ازان زمان که ترا دیده در گلستان گلز شبنم است سراپای چشم حیران گل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5261

از سوختن زیاده شود برگ و بار دلچون داغ لاله است درآتش بهار دل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5268

تا چند کشم درد سر از رهگذر دلکو عشق که فارغ شوم از دردسر دل

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5269

از سرکشی و ناز ندارد سر ما گلسرپیش فکنده است به تقریب حیا گل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5270

مرو بیرون ز عشرتخانه دلکه می می جوشد از پیمانه دل

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5279

روی گرم لاله شد برق کتان توبه امسوخت استغفار را گل در دهان توبه ام

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5293

ماه مصرم در حجاب چاه کنعان مانده امشمع خورشیدم نهان در زیر دامان مانده ام

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 5296

تا شده است از دوربینی عاقبت‌بین دیده‌امدر ترازوی قیامت خویش را سنجیده‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5304

سالها گرد زمین چون آسمان گردیده امتا چنین صافی دل و روشن روان گردیده ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5307

داشت از طفلی جنون جا در دل آواره امبود از سنگ ملامت مهره گهواره ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5319

ساغر می کی بشوید گرد غم از سینه‌امهمچو جوهر ریشه کرده زنگ در آیینه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5320

نیست از گردون غباری بر دل بی‌کینه‌امجلوه طوطی کند زنگار در آیینه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5321

صاف چون صبح است با عالم دل بی‌کینه‌اممی‌توان رو دید از روشندلی در سینه‌ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5324

شد جهان پر نور تا دل را مصفا ساختمخاک یوسف زار شد تا سینه را پرداختم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5325

گفتگوی عشق را من در میان انداختمطرح جوهر من به شمشیر زبان انداختم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5337

شب که آن آیینه رو را در برابر داشتمطالع فغفور و اقبال سکندر داشتم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5347

گر ز خود بیرون کسی فریادرس می‌داشتممی‌کشیدم ناله از دل تا نفس می‌داشتم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5348

گر در اقلیم رضا کاشانه‌ای می‌داشتمدر بهشت نقد اینجا خانه‌ای می‌داشتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5353

برگ عیش بی خزان در بینوایی یافتمآنچه می جستم ز شاهی در گدایی یافتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5354

از دل گم گشته خود گر نشان می یافتمیوسف خود را میان کاروان می یافتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5356

تا به زانو رفته پای من به گل از لای خمپای رفتن نیست ازمیخانه ام چون پای خم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq