Qəzəl 3434

چند جان سختی ما سنگ ره ما باشد؟صدف ما گره خاطر دریا باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3436

شمع با مضطرب از دست حمایت باشدمرگ بهتر ز حیاتی که به منت باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3449

آسمان ساغری از محفل مردان باشدگردش چرخ به کام دل مردان باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3456

نیستم گل که مرا برگ نثاری باشدتحفه سوختگان مشت شراری باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3474

دیگر از پرده برون نغمه طنبور آمدباز ناخن زن دلهای پر از شور آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3483

نه زر و سیم و نه باغ و نه دکان می ماندهرچه در راه خدا می دهی آن می ماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3485

در لب یار نهان عیش جهان ساخته اندباغ را در گره غنچه نهان ساخته اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3499

داروی بیهشی از جام صفاتم دادندسرمه خامشی از نقطه ذاتم دادند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3504

سالکانی که قدم در ره جانانه زدندپشت پا بر فلک از همت مردانه زدند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3507

اهل معنی به سخن بلبل بستان خودندبه نظر آینه دار دل حیران خودند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3510

نه همین اهل خرد آینه اسرارندکه ز خود بیخبران نیز خبرها دارند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3518

خاک شو تا ز بهارت به گل تر گیرندمرده شو تا به سر دست ترا بر گیرند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3519

مهر را سوختگان بوتهٔ خاری گیرندماه را زنده‌دلان شمع مزاری گیرند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3520

روشنانی که ز خورشید نظر می گیرندچشم نظارگیان را به گهر می گیرند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3521

عاشقانی که به تسلیم و رضا می باشندتا به گردن همه در آب بقا می باشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3529

چشم خود خواجه اگر سیر به تدبیر کندبه ازان است که صد گرسنه را سیر کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3530

هر دلی را که محبت صدف راز کندزخمش از تیغ محال است دهن باز کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3541

دست تاک از اثر نشأه صهباست بلنداین رگ ابر ز سرچشمه میناست بلند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3560

یاد آن عهد که دل در خم گیسوی تو بودشب من موی تو و روز خوشم روی تو بود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3562

هرچه دیدیم درین باغ، ندیدن به بودهر گل تازه که چیدیم نچیدن به بود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3564

باغ در بسته ما دیده پوشیده بودگل ناچیده ما دامن برچیده بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3565

لب لعل تو همان تلخ زبان است که بوددر نگین تو همان زهر نهان است که بود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3573

نیست غیر از دل خود روزی مهمان وجودبازی نعمت الوان مخور از خوان وجود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3578

عارف از راه به سجاده تقوی نرودتیغ بر کف به سر منبر دعوی نرود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3580

رفت در خلوت مینا گل و بلبل آسودبلبل از ناله فرو بست لب و گل آسود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3583

طایری را که به دام تو گرفتار شوددانه در حوصله اش گوهر شهوار شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3586

چه بهشتی است که دستم کمر یار شودمغرب بوسه ام آن مشرق گفتار شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3587

کی بود دل به سر کوی تو سیار شود؟گل دستار من آن سایه دیوار شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3588

نیست ممکن دل ازان جان جهان سیر شودحسن از آیینه محال است که دلگیر شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3589

شوق را صبر محال است عنانگیر شودکه شنیده است نیستان قفس شیر شود؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq