Qəzəl 3838

وفا طلب زجهان فنا نباید شدامیدوار به این بیوفا نباید شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3842

زچهره ات عرق شرم چشم حیران شدخط از لب تو سیه مست آب حیوان شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3844

ز برق حسن تو هر خار نخل ایمن شدز عارض تو چراغ بهار روشن شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3846

زخنده دل به لعب لعل یار مفتون شدکباب را زنمک شوق آتش افزون شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3847

رخ بهار ز ته جرعه توگلگون شدزدرد عشق تو رنگ خزان دگرگون شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3848

خوشم که خرده جان صرف یار جانی شددو روزه هستی من عمر جاودانی شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3849

اگر به بیخبری یار می توانی شدز هرچه هست خبردار می توانی شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3851

فغان که هستی ما خرج آشنایی شدبهار عمر به تاراج بینوایی شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3860

زبستگی دل آگاه شادمان باشدکه لال را ز ده انگشت ترجمان باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3865

همیشه صاحب طول امل غمین باشدکه چین به قدر بلندی در آستین باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3866

به چشم من گل وخار چمن یکی باشدنوای بلبل وصوت زغن یکی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3867

حضور روی زمین در فتادگی باشدهدف نشانه تیر از ستادگی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3870

سبکروان ترا نقش پا نمی باشداثر ز پاک فروشان بجانمی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3877

نه هرکه خواجه شود بنده پروری داندنه هرکه گردنی افراخت سروری داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3878

نه هر سخن نشناسی سخنوری داندنه هر سیاه دلی کیمیاگری داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3882

چنان که حسن ترا هیچ کس نمی‌داندز عشق حال مرا هیچ کس نمی‌داند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3891

خزان رسید وگل افشانی بهار نماندبه دست بوسه فریب چمن نگار نماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3894

فلک به آبله خار دیده می‌ماندزمین به دامن در خون کشیده می‌ماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3896

زخنده تو گره در دلی نمی ماندتو چون گشاده شوی مشکلی نمی ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3899

سبکروان ز خَمِ آسمان برآمده‌اندز راستی چو خدنگ از کمان برآمده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3915

سخنوران که درین بوستان نوا سازندکباب یکدگر از شعله های آوازند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3917

درین ریاض دلی را که آب می‌سازندچو شبنم آینه آفتاب می‌سازند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3922

ترا ز عالم عبرت اگر نظر بخشندازان به است که صد گنج پرگهر بخشند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3928

ز درد چهره محال است مرد زرد کندچه لایق است که اظهار درد مردکند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3932

جمال را نگه تلخ او جلال کندحرام را لب میگون او حلال کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3936

لبش به خنده دل غنچه را دونیم کننگاه را گل رخسار او شمیم کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3942

کجا مرا می گلگون دماغ تازه کندکه تخم سوخته را ابر داغ تازه کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3947

مرا همیشه دل از وصل یار می شکندسبوی من به لب جویبار می شکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3957

ترا اگر به نیاز احتیاج خواهد بودنیازمندی ما را رواج خواهد بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3959

فروغ ماه محال است پایدار بوددو هفته است لباسی که مستعار بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq