Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
شرمی که بود ساخته مطلوب نباشدشهباز نظر دوخته محجوب نباشد
Qəzəl 4396با کعبه پرستار ترا کار نباشدآیینه ما روی به دیوار نباشد
Qəzəl 4397تا چنددلت برمن مهجور نبخشدتا کی نگهت برنگه دور نبخشد
Qəzəl 4409حکم است که کار شب آدینه بسازندکار خرد از باده دیرینه بسازند
Qəzəl 4410از دشت به حی مردم دیوانه نسازندبا گور بسازند وبه کاشانه نسازند
Qəzəl 4416آنها که نظرباز به نو خط پسرانندبی چشم بداز جمله بالغ نظرانند
Qəzəl 4422گر یار ز احوال من آگاه نمی بوددرد من سودازده جانکاه نمی بود
Qəzəl 4427خطی که ازان چهره روشن بدر آیدآهی است که سینه خورشید برآید
Qəzəl 4430تدبیر محال است به تقدیر برآیدرو به چه خیال است که با شیر برآید
Qəzəl 4434از سفره قسمت لب نانش لب گورستدندان حریصی که به صد سال برآید
Qəzəl 4440هویی که مرا از دل دیوانه برآیددودی است که از خرمن پروانه برآید
Qəzəl 4445یک شعله شوخ است که دیدار نمایدگاه از شجر طور وگه از دار نماید
Qəzəl 4446غفلت چه اثر در دل هشیارنمایدافسانه چه با دولت بیدار نماید
Qəzəl 4451فارغ بود از افسر زرین سر خورشیدکز شعشعه خویش بود افسر خورشید
Qəzəl 4452طوفان گل و جوش بهارست ببینیداکنون که جهان بر سر کارست ببینید
Qəzəl 4454خال از دمیدن خط بی انتظارم گرددچون مور پر برآردعمرش تمام گردد
Qəzəl 4461سودای عشق ما را بی نام وبی نشان کرداز ما چه می توان بردباماچه می توان کرد
Qəzəl 4463هر چند ره در آن زلف پیدا نمی توان کردقطع امید ازان زلف قطعا نمی توان کرد
Qəzəl 4465خوش آن که خواب راحت برخودحرام سازدپیش از تمامی عمر خودرا تمام سازد
Qəzəl 4470دولت چو نیست باقی بر باد رفته باشدخوابی که از خیال است از یاد رفته باشد
Qəzəl 4475از عشق یار نوخط دل زود می گشایدفصل بهاراز دل زنگار می زداید
Qəzəl 4479سفر گزین که سخن در وطن غریب نگرددشکسته پای وطن را سخن غریب نگردد
Qəzəl 4488نگه ز چشم تو چون چنان نشأه مدام نگیردچگونه این می بیرنگ رنگ جام نگیرد
Qəzəl 4493بغیر خط که ز روی لطیف یار برآیدز آب آینه نشنیده کس غبار برآید
Qəzəl 4503از کمرش کام دل چگونه برآیدخرد شود شیشه ای که بر کمر آید
Qəzəl 4505فتنه چشم تو چون ز خواب برآیداز طرف مغرب آفتاب برآید
Qəzəl 4514به همچون منی آسمان چون برآیدخم می چسان بافلاطون برآید
Qəzəl 4516بس که در زلف تو دلها آب شدحلقه هایش سربسر گرداب شد
Qəzəl 4517تا به زانو پای من در خار شدکاسه زانوی من مودار شد
Qəzəl 4521از غم گم کرده راهان فارغ استهر که صائب شد به منزل ناپدید