Qəzəl 4076

عاقل ز فکر چون به در کبریا رسداز موج آب مرده به دریا کجا رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4081

نالان مباد هر که به فریاد من رسددردش مباد هر که به درد سخن رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4082

فیضی که سهیل به خاک یمن رسداز دیدن عقیق لب او به من رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4093

تا گردباد آه به گردون نمی رسداز گرد راه قاصد مجنون نمی رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4108

اشکم به خاک چهره سیلاب می کشددر گوش بحر حلقه گرداب میکشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4124

نه آسمان سبو کش میخانه توانددر حلقه تصرف پیمانه تواند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4128

مستان چو غنچه بند قبا را نبسته اندبر سینه راه فیض هوا رانبسته اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4135

جمعی که بوسه بر قدم دار داده اندچون نقطه اختیار به پرگار داده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4146

جمعی که افسر از خرد خام کرده انداز بحر اختصار به یک جام کرده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4150

گر یار را غنی ز نیاز آفریده اندما را نیازمند به نازآفریده اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4151

مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌انددر زیر آب تیغ شهادت کشیده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4159

چون حرف شکوه برق ز تیغ زبان زندتبخاله قفل خامشیم بر دهان زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4167

یاقوت با لب تودم از رنگ می زنداین خون گرفته بین که چه بر سنگ می زند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4178

هشیار را خرام تو سر مست می کنداین سیل اگر به کوه رسد پست می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4179

هر بلبلی که زمزمه بنیاد می‌کنداول مرا به برگ گلی یاد می‌کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4184

از دور باش کی حذر اغیار می‌کندگلچین کجا ملاحظه از خار می‌کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4185

مست است وخنده بر من مهجور می کندکان نمک ببین چه به ناسور می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4186

پیمانه چاره سر پرشور می کندآتش علاج خانه زنبور می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4196

با خاطر گرفته کدورت چه می کندبا کوه درد سنگ ملامت چه می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4197

حیران عشق او زر وگوهر چه می کندآن را که آرزو نبود زر چه می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4198

از کف عنان گذاشته منزل چه می کندموج رمیده دامن ساحل چه می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4212

از پختگی است گر نشد آواز ما بلندکی از سپند سوخته گردد صدا بلند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4225

مستان که رو در آینه جام می کنندخونها ز غصه در دل ایام می کنند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4226

یوسف رخان ز شوق سراغ تومی کننداز پیرهن فتیله داغ تومی کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4235

دولت ز دستگیری مردم بپا بودفانوس این چراغ ز دست دعابود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4240

آن راکه زخمی از دم شمشیر او بودبی چشم زخم آب حیاتش به جو بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4241

غیر از دل دو نیم که خندان چوپسته بودبر هر دری که روی نهادیم بسته بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4244

هر کس که در نماز به روی و ریا رودبر پشت بام کعبه به کسب هوا رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4245

هر جا حدیث خامه من بر زبان رودبلبل چو بیضه در بغل آشیان رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4248

آزاده چون مسیح بر افلاک می روداین منزل از کسی است که چالاک می رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq