Qəzəl 4813

بالا نکرده ساعد او راحیا هنوزبیعت نکرده است به دستش حنا هنوز

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4816

تا دست دست توست میی در ایاغ ریزبر هر زمین که رسی رنگ باغ ریز

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4820

لب ساقی شکربارست امروزشراب و نقل بسیارست امروز

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4824

روز روشن را شب تارست پنهان در لباسچهره گلرنگ دارد خط ریحان در لباس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4825

درد پیری را جوانی می کند درمان و بسآه کاین درمان نباشد در دکان هیچ کس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4826

می کنم سیرگل از چاک گریبان قفسنبض گلشن را به دست آورده ام ازخاروخس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4829

دوزخ ارباب معنی صحبت قال است و بسهست اگر دارالامانی صحبت حال است و بس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4831

میوه باغ امیدم داغ حرمان است و بسیار دلسوزی که می‌بینم نمکدان است و بس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4840

دامگاه تازه ای پرواز را منظور بوداین که می کردم نفس را راست گاهی در قفس

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4851

صد گل به باد رفت و گلابی ندید کسصد تاک خشک گشت و شرابی ندید کس

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4856

هیچ نوشی نیست بی نیش ای پسر هشیار باشخواب شیرین پشه دارد درکمین بیدار باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4860

چون لب پیمانه زنهار از سخن خاموش باشصد سخن گر بگذرد در انجمن خاموش باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4861

بادهٔ گل‌رنگ شو یا شیشهٔ بی‌رنگ باشبوی خون می‌آید از نیرنگ، بی‌نیرنگ باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4862

از زمین دامن بیفشان همسفر با ماه باشخانه را زیر و زبرکن آسمان خرگاه باش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4867

پیش میخواران سبک چون پنبه مینا مباشاز سبکساری چو کف سیلی خور دریا مباش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4872

از هوسناکی گران برخاطر دوران مباشاز فضولی بارصاحبخانه چون مهمان مباش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4876

دل ز تن چون دور شد وامی شود غمگین مباشکور را فرزند بینا می شود غمگین مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4878

ظاهر مردان به زیور گر نباشد گو مباشحلقه بیرون در گر زر نباشد گو مباش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4883

دیده ما گرز خون رنگین نباشد گومباشحلقه بیرون در زرین نباشد گو مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4885

چون بود گلچهره ساقی باده رنگین گو مباشساعد سیمین چو باشد جام سیمین گو مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4886

جسم اگر ازیکدگر ریزد غباری گو مباشروح اگر ازتن هواگیرد بخاری گو مباش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4887

گر نباشم من غبار آستانی گو مباشدربهشت جاودان برگ خزانی گو مباش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4897

در سر زینت خودآرا می رود آخر سرشحلقه فتراک طاووس است از بال و پرش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4911

در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟کو جنونی تا برآرم گرد از بنیاد خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4913

برگ عیش من بود رنگینی افکار خویشاز تماشای بهشتم فارغ از گلزار خویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4915

نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویشقسمتم خمیازه خشکی است از نخجیر خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4917

کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویشچشم امیدش بود پیوسته در دنبال خویش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4919

هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویشگل ز غفلت می زند بر رخنه زندان خویش

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4932

حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارشکه شب رانیمه خواهد کرد از خط حسن طرارش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4935

ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرشکه از بوی کباب افتد به فکر زخم ،نخجیرش

Saib TəbriziQəzəl1 dəq