Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارشکه شب رانیمه خواهد کرد از خط حسن طرارش
Qəzəl 4935ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرشکه از بوی کباب افتد به فکر زخم ،نخجیرش
Qəzəl 4936شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازشز گیرایی نریزد خون صید از چنگل بازش
Qəzəl 4947اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانشگلو تر می شود از دیدن سیب زنخدانش
Qəzəl 4951ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانشمگر این گردرا بشکافدازهم تیرمژگانش
Qəzəl 4959شود دیوانه آخر هر که سودایی است همراهشسر از صحرا برآرد هرکه صحرایی است همراهش
Qəzəl 4960به عاشق صید عاشق میکند قد دلارایشز طوق قمریان فتراک دارد سرو بالایش
Qəzəl 4978شوختر می شود ازخواب گران، مژگانشچون فلاخن که کند سنگ سبک جولانش
Qəzəl 4982داغدار از عرق شرم شود نسرینشآب گردد ز اشارت بدن سیمینش
Qəzəl 4984دین به دنیای دنی ای دل نادان مفروشآنچه درمصر عزیزست به کنعان مفروش
Qəzəl 4996کرد بیهوش مرا نعره مستانه خویشخواب من گشت گرانسنگ ز افسانه خویش
Qəzəl 4998به نوحه خانه ایام شاد و خرم باشبگیر ساغر گلرنگ، گو محرم باش
Qəzəl 5002شکستْ رنگِ مرا رنگ همچو مهتابشربود خواب مرا نرگسِ گرانخوابش
Qəzəl 5005به خون تپیدن خورشید پر مکرر شدبه یک کرشمه دیگر تمام کن کارش !
Qəzəl 5008که می رهد زخم طره گرهگیرش؟که چشم بررخ یوسف گشوده زنجیرش
Qəzəl 5010نمانده زنده کس از دست و تیغ چالاکشهنوز می پرد از شوق،چشم فتراکش
Qəzəl 5021الف قدی که منم سینه چاک بالایشسپهر سبزه خوابیده ای است درپایش
Qəzəl 5027ز دل برون نرود چشم آشنا رویشسری به دامن مجنون نهاده آهویش
Qəzəl 5028نهفته چون گنه از خلق دار طاعت خویشبه اطلاع خدا صلح کن ز شهرت خویش
Qəzəl 5030مکن خراش دل سنگ نیز پیشه خویشکه کشته می شوی آخر به زخم تیشه خویش
Qəzəl 5031نمی روم به بهشت برین زخانه خویشبه گل فرو شده پایم درآستانه خویش
Qəzəl 5033مکن به لهو و لعب صرف نوجوانی خویشبه خاک شوره مریز آب زندگانی خویش
Qəzəl 5035فارغ ز دار و گیر جهان خراب باشمردانه ترک کام بگو،کامیاب باش
Qəzəl 5036چون سرو در مقام رضا پایدار باشآزاده ز انقلاب خزان و بهار باش
Qəzəl 5037گاهی رهین ظلمت و گه محو نور باشگاهی چراغ ماتم و گه شمع سور باش
Qəzəl 5039گوهر فروز دیده بیدار خویش باشبرق فنای خرمن پندار خویش باش
Qəzəl 5046غافل ز حال طوطی شیرین زبان مباشبا سبز کرده های سخن سرگران مباش
Qəzəl 5050حسن تو باده ای است که شرم است شیشه اشخال تو دانه ای است که دام است ریشه اش
Qəzəl 5051هر رهروی که شوق تو سازد روانه اشازموج خود چوآب بود تازیانه اش
Qəzəl 5052گر این چنین چکد می گلرنگ ازلبشجام پراز شراب شود طوق غبغبش