Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گریه را بیطاقتی آموختن حق من استدر دو مجلس قطره را همچشم طوفان میکنم
Qəzəl 500هر که چون شیشه به پیمانه رساند خود راچون سلیمان به پریخانه رساند خود را
Qəzəl 504چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود رابر هوا پای بنه، تخت روان کن خود را
Qəzəl 506نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش راخار و خس بستر سنجاب بود آتش را
Pərakəndə şeir 508به می گرد ملال از چهره دل پاک می کردمز هر پیمانه ای خون در دل افلاک می کردم
Pərakəndə şeir 510به بوسی قانع از لبهای شکربار چون گردم؟ازین قند مکرر سیر من یکبار چون گردم؟
Pərakəndə şeir 526فرهادم و ثبات قدم هست پیشه امناخن دوانده در جگر سنگ تیشه ام
Pərakəndə şeir 528در کار عشق سعی چو فرهاد میکنممشق جنون به خامه فولاد میکنم
Qəzəl 528سبک از عقل به یک رطل گران کرد مراصحبت پیر خرابات جوان کرد مرا
Pərakəndə şeir 530کو می که اختیار خرد را به او دهم؟مستانه دست خویش به دست سبو دهم
Pərakəndə şeir 535دام امید در ره ایام بستهایمدر رهگذار سیل ز خس دام بستهایم
Pərakəndə şeir 536راه نشاط بر دل دیوانه بسته ایمما راه آشنایی بیگانه بسته ایم
Qəzəl 535می کند گرم طلب شعله آواز مرامی شود زمزمه بال و پر پرواز مرا
Pərakəndə şeir 538رفتیم و کوی او به رقیبان گذاشتیمخوش کعبه ای به خار مغیلان گذاشتیم
Qəzəl 538دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مراکی بود آینه زین زنگ شود پاک مرا؟
Qəzəl 539آشنایی به کسی نیست درین خانه مرانظر از جمع به شمع است چو پروانه مرا
Qəzəl 543مژه مانع نشود اشک سبک جولان رادامن بحر به فرمان نبود مرجان را
Qəzəl 544میزبانی که ز جان سیر کند مهمان راچه ضرورست که آراسته سازد خوان را؟
Pərakəndə şeir 546گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختناز چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن
Qəzəl 547تندی خوی ضرورست سخن آیین راکه بنوشند به تلخی، می لب شیرین را
Qəzəl 548گل به صد دیده شبنم نگران است او رالاله از جمله خونین جگران است او را
Pərakəndə şeir 556کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟به پای خفته کی قطع منازل می توان کردن؟
Pərakəndə şeir 560به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرونچرا در بیضه آرد مرغ زیرک بال و پر بیرون؟
Qəzəl 560هست پیوسته به دریای کرم گوهر ماچه کند خشکی عالم به دماغ تر ما؟
Pərakəndə şeir 570دستی که ریزشی نکند زیر خشت بهاز کعبه ای که فیض نبخشد کنشت به
Pərakəndə şeir 572پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنیمی توانی رام لیلی را ز استغنا کنی
Qəzəl 573دل نگردید شب وصل تهی از گلههاطی شد این وادی و هموار نشد آبلهها
Pərakəndə şeir 575ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشیندارد صفحه دوران چو من عاشق بناگوشی
Pərakəndə şeir 577عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ایدیده ها را صدف در ثمین ساخته ای
Qəzəl 577نگاه دار سر رشته حساب اینجاکه دم شمرده زند بحر از حباب اینجا