Pərakəndə şeir 501

گریه را بی‌طاقتی آموختن حق من استدر دو مجلس قطره را همچشم طوفان می‌کنم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 500

هر که چون شیشه به پیمانه رساند خود راچون سلیمان به پریخانه رساند خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 504

چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود رابر هوا پای بنه، تخت روان کن خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 506

نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش راخار و خس بستر سنجاب بود آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 508

به می گرد ملال از چهره دل پاک می کردمز هر پیمانه ای خون در دل افلاک می کردم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 510

به بوسی قانع از لبهای شکربار چون گردم؟ازین قند مکرر سیر من یکبار چون گردم؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 526

فرهادم و ثبات قدم هست پیشه امناخن دوانده در جگر سنگ تیشه ام

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 528

در کار عشق سعی چو فرهاد می‌کنممشق جنون به خامه فولاد می‌کنم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 528

سبک از عقل به یک رطل گران کرد مراصحبت پیر خرابات جوان کرد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 530

کو می که اختیار خرد را به او دهم؟مستانه دست خویش به دست سبو دهم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 535

دام امید در ره ایام بسته‌ایمدر رهگذار سیل ز خس دام بسته‌ایم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 536

راه نشاط بر دل دیوانه بسته ایمما راه آشنایی بیگانه بسته ایم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 535

می کند گرم طلب شعله آواز مرامی شود زمزمه بال و پر پرواز مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 538

رفتیم و کوی او به رقیبان گذاشتیمخوش کعبه ای به خار مغیلان گذاشتیم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 538

دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مراکی بود آینه زین زنگ شود پاک مرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 539

آشنایی به کسی نیست درین خانه مرانظر از جمع به شمع است چو پروانه مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 543

مژه مانع نشود اشک سبک جولان رادامن بحر به فرمان نبود مرجان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 544

میزبانی که ز جان سیر کند مهمان راچه ضرورست که آراسته سازد خوان را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 546

گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختناز چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 547

تندی خوی ضرورست سخن آیین راکه بنوشند به تلخی، می لب شیرین را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 548

گل به صد دیده شبنم نگران است او رالاله از جمله خونین جگران است او را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 556

کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟به پای خفته کی قطع منازل می توان کردن؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 560

به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرونچرا در بیضه آرد مرغ زیرک بال و پر بیرون؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 560

هست پیوسته به دریای کرم گوهر ماچه کند خشکی عالم به دماغ تر ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 570

دستی که ریزشی نکند زیر خشت بهاز کعبه ای که فیض نبخشد کنشت به

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 572

پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنیمی توانی رام لیلی را ز استغنا کنی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 573

دل نگردید شب وصل تهی از گله‌هاطی شد این وادی و هموار نشد آبله‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 575

ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشیندارد صفحه دوران چو من عاشق بناگوشی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 577

عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ایدیده ها را صدف در ثمین ساخته ای

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 577

نگاه دار سر رشته حساب اینجاکه دم شمرده زند بحر از حباب اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq