Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
شور دریای وجود از سر پرشور من استرقص مینای فلک از می پرزور من است
Qəzəl 111دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل رادر کنارِ بحر باشد خوابِ سنگین سیل را
Pərakəndə şeir 115مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاستکمند وحدت من چارموجه دریاست
Qəzəl 120عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مراآهوان از چشم نگذارند صیاد مرا
Qəzəl 123خواب وقتِ فیض در محراب میگیرد مراچون سگان در صبح دامِ خواب میگیرد مرا
Pərakəndə şeir 124سخن بلند چو گردد به وحی مقرون استاتاقه سر مصحف کلام موزون است
Qəzəl 126چشمِ او چندان که مستِ خواب میسازد مراتابِ آن موی میان بیتاب میسازد مرا
Pərakəndə şeir 132جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیستدر نامه ما یک سر مو سهو قلم نیست
Qəzəl 134سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرادرد و داغِ عشق باغ و بوستانی شد مرا
Qəzəl 138نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مراباغهای دلگشا در زیرِ پر باشد مرا
Pərakəndə şeir 139سرکشم ز ابر بهاری گذشته استشراب من از خوشگواری گذشته است
Pərakəndə şeir 140غم پوشش برونم را گرفته استخیال نان درونم را گرفته است
Qəzəl 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مراصد بدخشان اشکِ خونین در کنار آید مرا
Pərakəndə şeir 145سرو را از جلوه مستانه از جا میبردخنده او تلخکامی را ز صهبا میبرد
Pərakəndə şeir 150خیال طره او در دل خراب گذشتچه موج بود که مستانه بر حباب گذشت
Qəzəl 150شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مراکشتی از باد مخالف گشت بی لنگر مرا
Qəzəl 153نیست ظرف باده توحید، مخمور مرامی کند حلاجی این می مغز منصور مرا
Qəzəl 156نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرااره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا
Qəzəl 158از بهار افزود شور عشق چون بلبل مراخامه مشق جنون گردید چوب گل مرا
Qəzəl 159می کشد هر دم ز بی تابی به جایی دل مرانیست چون ریگ روان آسایش منزل مرا
Pərakəndə şeir 162تا عارضت ز آتش می برفروخته استبر آسمان ستاره خورشید سوخته است
Pərakəndə şeir 163زلفت که همچو شام غریبان گرفته استصبح نشاط در ته دامان گرفته است
Qəzəl 163پرده ظلمت نپوشد چشم حیران مراشمع کافوری است بیداری شبستان مرا
Pərakəndə şeir 166خال تو ریشه در شکرستان دوانده استدر خط سبز، شهپر طوطی رسانده است
Pərakəndə şeir 169آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده استخود را به زیر بال سمندر کشیده است
Pərakəndə şeir 170دارد سری به کاکل او هر سری که هستدربند اوست هر دل غم پروری که هست
Qəzəl 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مراخضر نتواند به آب زندگی راندن مرا
Pərakəndə şeir 178رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت استخط گرد گل روی تو دیوار بهشت است
Qəzəl 181باعثِ آزار شد ترکِ دلآزاری مراتختهٔ مشقِ حوادث کرد همواری مرا
Pərakəndə şeir 182از وصل، ملال دل خرم نمکین استدر دامن گل گریه شبنم نمکین است