Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
سبزه خط تو راه دل آگاه زده استاین چه خضرست ندانم که مرا راه زده است
Pərakəndə şeir 73داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته استاز تب غیرت گل خورشید را افروخته است
Pərakəndə şeir 74در غلط می افکند هر دم سپند بزم راعکس رخسارت ز بس آیینه را افروخته است
Qəzəl 74نیست از رازِ نهانِ من خبر جاسوس رانبضِ من بندِ زبان گردید جالینوس را
Qəzəl 80نوشِ این غمخانه در دنبال دارد نیش راشکوهای از تلخکامی نیست دوراندیش را
Qəzəl 81از صفای دل نباشد حاصلی درویش رانان به خون تر میشود صبحِ صداقتکیش را
Pərakəndə şeir 87خوشدلی فرش است در هر جا شراب و ساز هستغم نگردد گرد آن محفل که غم پرداز هست
Qəzəl 87غنچهسان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش راپرهٔ قفلِ خموشی کن زبانِ خویش را
Qəzəl 88حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش رابشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش را
Pərakəndə şeir 93پنجه غیرت دل پرویز را در هم شکستهر کجا حرفی ز شیرین کاری فرهاد رفت
Pərakəndə şeir 94به این عنوان اگر قامت کشد سرو دلارایتنماید طوق قمری جلوه خلخال در پایت
Pərakəndə şeir 104شور دریای وجود از سر پرشور من استرقص مینای فلک از می پرزور من است
Qəzəl 111دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل رادر کنارِ بحر باشد خوابِ سنگین سیل را
Pərakəndə şeir 115مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاستکمند وحدت من چارموجه دریاست
Qəzəl 120عشق خونگرم از محبت کرده ایجاد مراآهوان از چشم نگذارند صیاد مرا
Qəzəl 123خواب وقتِ فیض در محراب میگیرد مراچون سگان در صبح دامِ خواب میگیرد مرا
Pərakəndə şeir 124سخن بلند چو گردد به وحی مقرون استاتاقه سر مصحف کلام موزون است
Qəzəl 126چشمِ او چندان که مستِ خواب میسازد مراتابِ آن موی میان بیتاب میسازد مرا
Pərakəndə şeir 132جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیستدر نامه ما یک سر مو سهو قلم نیست
Qəzəl 134سنگِ طفلان از جنون رطلِ گرانی شد مرادرد و داغِ عشق باغ و بوستانی شد مرا
Qəzəl 138نیستم بلبل که بر گلشن نظر باشد مراباغهای دلگشا در زیرِ پر باشد مرا
Pərakəndə şeir 139سرکشم ز ابر بهاری گذشته استشراب من از خوشگواری گذشته است
Pərakəndə şeir 140غم پوشش برونم را گرفته استخیال نان درونم را گرفته است
Qəzəl 144چون به خاطر آن دو لعلِ آبدار آید مراصد بدخشان اشکِ خونین در کنار آید مرا
Pərakəndə şeir 145سرو را از جلوه مستانه از جا میبردخنده او تلخکامی را ز صهبا میبرد
Pərakəndə şeir 150خیال طره او در دل خراب گذشتچه موج بود که مستانه بر حباب گذشت
Qəzəl 150شد یکی صد شورش عشق از نصیحتگر مراکشتی از باد مخالف گشت بی لنگر مرا
Qəzəl 153نیست ظرف باده توحید، مخمور مرامی کند حلاجی این می مغز منصور مرا
Qəzəl 156نیست ممکن بر گرفتن دیده از رویش مرااره گر بر سر گذارد چین ابرویش مرا
Qəzəl 158از بهار افزود شور عشق چون بلبل مراخامه مشق جنون گردید چوب گل مرا