Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Dodağın ləlini mən dadmadım, həsrət getdim,Yenə də şad olasan, etmədin ülfət, getdim.
Qəzəl 5927از ناله نی راز دل عشق شنیدیمزین کوچه به سر منزل مقصود رسیدیم
Qəzəl 5955چین ز جبین در مقام جنگ گشایمهمچو فلاخن بغل به سنگ گشایم
Qəzəl 5981مشک شد خون در وجود آهوان ما همچنانسنگ خارا لعل شد در صلب کان ما همچنان
Qəzəl 6033باده بی لعل لب دلبر نمی باید زدنغوطه در دریای بی گوهر نمی باید زدن
Qəzəl 6051عمر اگر باشد ز قید تن رها خواهم شدنبی گره چون موجه آب بقا خواهم شدن
Qəzəl 6087Dost olub düşmənim ilə, onu şən eləmə,Bu yanan qəlbimi, kim söylədi, abad eləmə?
Qəzəl 6094دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست منآه کان آهوی وحشی جست باز از دست من
Qəzəl 6116نیست جز لخت جگر چیزی دگر بر خوان مناز پشیمانی دل خود می خورد مهمان من
Qəzəl 6119پیش خونم شعله آتش سپر انداخته استتیغ شاخ زعفران گردد ز رنگ خون من
Qəzəl 6155ناله ما سینه چاک از سینه می آید برونگوهر ما سفته از گنجینه می آید برون
Qəzəl 6171چشم خواب آلود او را در خم ابرو ببینتیزی شمشیر بنگر، غفلت آهو ببین
Qəzəl 6194به تدبیر خرد سر پنجه نتوان با قضا کردندرین دریا به دست بسته می باید شنا کردن
Qəzəl 6196عنان مصلحت در عشق می باید رها کردنندارد حاصلی در بحر بی ساحل شنا کردن
Qəzəl 6202ز درد و داغ دل را نیک محضر می توان کردنبه چاکی ینه را صحرای محشر می توان کردن
Qəzəl 6241ز بس دامن کشد در خون مردم نازنین منز دامنگیری او جوی خون شد آستین من
Qəzəl 6243اگر اشک پشیمانی نگردد عذرخواه منبپوشد چشمه خورشید را گرد گناه من
Qəzəl 6294ز آستین دست تو گر یک سحر آید بیرونچون گل از دست تو بی خواست زر آید بیرون
Qəzəl 6314سخن ز مهر و وفا با تو بی وفا گفتنبود به گوش گران حرف بی صدا گفتن
Qəzəl 6315به درد و داغ توان گشت کامیاب سخنبه قدر گریه و آه است آب و تاب سخن
Qəzəl 6324خوش است فصل بهاران شراب نوشیدنبه روی سبزه و گل همچو آب غلطیدن
Qəzəl 6334شکوه عشق جهانگیر را تماشا کندلی ز سنگ کن این شیر را تماشا کن
Qəzəl 6342به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخربه جز سیاهی دل موی را خضاب مکن
Qəzəl 6364چند ای دل غمین به مداران گریستن؟عیب است قطره قطره ز دریا گریستن
Qəzəl 6397دل می برد ز قند مکرر کلام مننی می کند به ناخن شکر کلام من
Qəzəl 6409هر تیره دل کجا شنود بوی پیرهن؟دلهای باصفا شنود بوی پیرهن
Qəzəl 6416صاف است به گردون دل بی کینه مستانزنگار نگیرد به خود آیینه مستان
Qəzəl 6434اشکی که از ندامت ریزند باده خوارانشیرازه نشاط است چون رشته های باران
Qəzəl 6435دارد متاع یوسف در هر گذر صفاهانامروز خوش قماشی ختم است بر صفاهان
Qəzəl 6438ای خطت رهنمای سوختگانلب لعلت دوای سوختگان