Qəzəl 6094

دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست منآه کان آهوی وحشی جست باز از دست من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6119

پیش خونم شعله آتش سپر انداخته استتیغ شاخ زعفران گردد ز رنگ خون من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6129

کی به سنگ از مغز مجنون می رود سودا برون؟چون برد انجم سیاهی از دل شبها برون؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6155

ناله ما سینه چاک از سینه می آید برونگوهر ما سفته از گنجینه می آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6194

به تدبیر خرد سر پنجه نتوان با قضا کردندرین دریا به دست بسته می باید شنا کردن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6196

عنان مصلحت در عشق می باید رها کردنندارد حاصلی در بحر بی ساحل شنا کردن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6197

سرشک تلخ را مشک بود صاحب اثر کردنوگرنه سهل باشد آب شیرین را گهر کردن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6202

ز درد و داغ دل را نیک محضر می توان کردنبه چاکی ینه را صحرای محشر می توان کردن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6241

ز بس دامن کشد در خون مردم نازنین منز دامنگیری او جوی خون شد آستین من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6243

اگر اشک پشیمانی نگردد عذرخواه منبپوشد چشمه خورشید را گرد گناه من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6294

ز آستین دست تو گر یک سحر آید بیرونچون گل از دست تو بی خواست زر آید بیرون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6314

سخن ز مهر و وفا با تو بی وفا گفتنبود به گوش گران حرف بی صدا گفتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6324

خوش است فصل بهاران شراب نوشیدنبه روی سبزه و گل همچو آب غلطیدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6334

شکوه عشق جهانگیر را تماشا کندلی ز سنگ کن این شیر را تماشا کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6342

به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخربه جز سیاهی دل موی را خضاب مکن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6364

چند ای دل غمین به مداران گریستن؟عیب است قطره قطره ز دریا گریستن

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6397

دل می برد ز قند مکرر کلام مننی می کند به ناخن شکر کلام من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6409

هر تیره دل کجا شنود بوی پیرهن؟دلهای باصفا شنود بوی پیرهن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6416

صاف است به گردون دل بی کینه مستانزنگار نگیرد به خود آیینه مستان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6422

بی آب نگردد گهر حسن ز دیدنباریک نگردد لب ساغر ز مکیدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6434

اشکی که از ندامت ریزند باده خوارانشیرازه نشاط است چون رشته های باران

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6435

دارد متاع یوسف در هر گذر صفاهانامروز خوش قماشی ختم است بر صفاهان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6438

ای خطت رهنمای سوختگانلب لعلت دوای سوختگان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6472

از کدامین باغ سوزد عاشق شیدای تو؟پیش یکدیگر نظربازند سر تا پای تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6530

خطت که رفت در بغل هاله ماه ازوپوشیده است کعبه پلاس سیاه ازو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6537

از بس که سرکش است قد چون نهال تودر آب هم نگون ننماید مثال تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6538

ای فتنه سایه پرور سرو روان تومه در کمند کاکل عنبرفشان تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6539

تا کرد تیغ غمزه حمایل نگاه توشد سرمه گوشه گیر ز چشم سیاه تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6585

Mənə ram oldu ol sərvi-rəvan ahəstə-ahəstə,Zora düşməz, çəkilsə çün kəman ahəstə-ahəstə.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6691

خاک ما در گوشه میخانه بودی کاشکیحشر ما با شیشه و پیمانه بودی کاشکی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq