Qəzəl 6985

هر چند که مهر شرم بر درج دهن داریچون غنچه به زیر لب صد رنگ سخن داری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Türki qəzəl 4

Olmadı xürşididən dağlarda rəngin qaşlar,Gördilər ləli-ləbin qan tərlədilər daşlar.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Türki qəzəl 5

Məni məhrum edən rüxsaridən zülfi-pərişandır,Bu dəryayi-lətafət mövci-ənbər içrə pünhandır.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 6

ای روی چون بهشت ترا کوثر آینهرخسار آتشین ترا مجمر آینه

Saib TəbriziQəsidə8 dəq
Qəzəl 6

خط نمی‌سازد مرا زان لعل جان‌پرور جداتشنه کی گردد به تیغ موج از کوثر جدا؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 8

پیش رویش چون کنم منع از گرستن دیده را؟چون کنم در شیشه این سیماب آتش دیده را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 9

هزار شکر که گوهر فروز جاه و جلالبه خانه شرف آمد به دولت و اقبال

Saib TəbriziQəsidə9 dəq
Pərakəndə şeir 12

کام خود از کوشش امید می گیریم مابخت اگر باشد نبات از بید می گیریم ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 17

بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب راهست از طالب فزون دردِ طلب مطلوب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 18

به خودسازی بدل کن ای سیه دل خانه سازی راکه جز گرد کدورت نیست حاصل خاکبازی را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 18

من ملایم کردم از آه آسمانِ سخت رانرم از آتش می‌توان کردن کمانِ سخت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 20

روی در برج شرف آورد دیگر آفتابکرد ازین تحویل عالم را مسخر آفتاب

Saib TəbriziQəsidə9 dəq
Qəsidə 22

منت خدای را که سلیمان روزگارآمد به تخت سلطنت از سیر و از شکار

Saib TəbriziQəsidə6 dəq
Pərakəndə şeir 24

نه چنان تنگ گرفته است دل تنگ مراکه برآرد ز کدورت می گلرنگ مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 25

دگربار از جلوس شاه دوراندو چندان شد نشاط اهل ایران

Saib TəbriziQəsidə7 dəq
Qəzəl 27

می‌کند گلگل نگه رخسارِ خندانِ تراگل ز چیدن بیش می‌گردد گلستانِ ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 31

نیست ممکن رام‌کردن چشمِ جادوی تراسایه می‌بوسد زمین از دور، آهوی ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 46

(حاجت از خاک مراد در میخانه طلبدم همت ز لب خامش پیمانه طلب)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 47

می‌گدازد خونِ گرمم نشترِ فَصّاد رامی‌کند از آب عریان، دشنهٔ فولاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 49

شیوه ما گرد جانان بی خبر گردیدن استگرد دل گردیدن ما گرد سر گردیدن است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 49

چشمِ حیران ساخت رویش خطِ مُشک‌اندود راآه ازین آتش که در زنجیر دارد دود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 51

نیست حاجت دیده‌بان حسنِ عتاب‌آلود رادور باش از خود بود حسن حجاب‌آلود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 52

خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش رابه دست بوسه دهم خاک آستانش را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 54

ز ناز بوسه لب دلستان نداد مرابه لب رسید مرا جان و جان نداد مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 56

سلاح جوهر ذاتی است شیرمردان راچه حاجت است به شمشیر تیزدستان را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 57

ز جلوه تو حیاتی است خاکساران راکه خون مرده شمارند آب حیوان را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 61

نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور راکس نترسانده است از رطلِ گران مخمور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 63

باقی به حق، ز خویش فنا می کند ترااز عشق غافلی که چها می کند ترا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 66

کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟ظاهر کند به عالمیان پستی مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 67

مُهرِ خاموشی کند کوته‌زبان تقریر رااین سپر دندانه می‌سازد دمِ شمشیر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq