Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دیده سیر و دل بی مدعا داریم ماآنچه می باید درین مهمانسرا داریم ما
Qəzəl 270از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟چون مه کنعان عزیزی در سفر داریم ما
Qəzəl 284خون دل را باده گلفام می دانیم ماآه را خوشتر ز خط جام می دانیم ما
Qəzəl 292خنده ها بر شمع دارد دیده گریان مامو نمی گنجد میان گریه و مژگان ما
Qəzəl 296راز دل را می توان دریافت از سیمای مانشأه می تابد چو رنگ از پرده مینای ما
Pərakəndə şeir 298اگر ملک دو عالم را کند یک کاسه اقبالشهمان از حرص، چین بر جبهه فغفور می ماند
Pərakəndə şeir 299گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داندنسیم صبح محشر را فسون خواب می داند
Qəzəl 298زخم پنهانم اگر بیرون دهد خونابهارنگ خون پیدا کند در صلب گوهر آبها
Qəzəl 300ای ز مژگان تو در چشم گلستان خارهاگل ز سودای رخت افتاده در بازارها
Pərakəndə şeir 303حجاب بیزبانم رخصت گفتار میخواهدبرات بوسهای زان لعل شکربار میخواهد
Qəzəl 308متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیااز شکست دل نگردد سیر هیچ این آسیا
Pərakəndə şeir 314زلف او کی به خیال من غمناک افتد؟مگر از شانه به فکر دل صد چاک افتد
Qəzəl 315چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجابه دامن از ندامت قطره چندی ببار اینجا
Qəzəl 318فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجاکه از درویش، همت می کند دریوزه شاه اینجا
Pərakəndə şeir 322هر که را می نگری شکوه ز قسمت داردجز دل ما که به ناداده قناعت دارد
Qəzəl 321مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیداکه خط سبز از آن لبهای جان پرور شود پیدا
Qəzəl 330سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا راکه نیل چشم زخم از عنبر ساراست دریا را
Qəzəl 333چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟محرک نیست حاجت، گرد سر گردیدن ما را
Qəzəl 336چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا راکه بر موی میان مور در صحرا نهی پا را
Pərakəndə şeir 339سخنی کز دهن تنگ تو برمیآیدراز غیب است که از پرده به در میآید
Pərakəndə şeir 344کجا دماغ تو گرم از شراب میگردد؟که می ز شرم نگاه تو آب میگردد
Qəzəl 343نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما راز چشم جغد باشد روشنی ویرانه ما را
Qəzəl 347سبک جولان کند شوق سبکروحش گرانها رابه دنبال افکند منزل درین ره کاروانها را
Qəzəl 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت راکه سنگ کم نمی باشد ترازوی قیامت را
Pərakəndə şeir 359غبار خط چو به عزم نبرد می خیزدز آب چشمه خورشید گرد می خیزد
Pərakəndə şeir 362شکسته بند قناعت مرا دهان بسته استهمانیم که مرادم ز استخوان باشد
Qəzəl 365خط از سنگین دلی گفتم برآرد لعل دلبر راندانستم رگ گردن شود این رشته گوهر را
Pərakəndə şeir 369ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بودنظر به قامت رعنای او پیاده بود
Pərakəndə şeir 375ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اندغافل از جنت دربسته خلوت شده اند
Pərakəndə şeir 376سرزلف سخن آن روز به دستم دادندکه به هر مو چو سر زلف شکستم دادند