Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
از سخن چند چو سی پاره پریشان گردی؟مهر زن بر لب گفتار که قرآن گردی
Qəzəl 653رسیده است به آفاق صیت دولت ماتپیدن دل بی تاب ماست نوبت ما
Qəzəl 656چراغ راه ندارد به بزم روشن ماز ماهتاب گل افتد به چشم روزن ما
Qəzəl 661ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ماخمار صبح ندارد می شبانه ما
Qəzəl 668چنان که از نمک افزون شود جراحتهایکی هزار ز پرسش شود مصیبتها
Pərakəndə şeir 671خود را به عشق کم ز خودی متهم مکنآیینه هست، بر نگه خود ستم مکن
Pərakəndə şeir 672تیغ دو دم بود لب خندان به چشم منشاخ گل است زخم نمایان به چشم من
Pərakəndə şeir 674ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردنکه به جامه های صورت نتوان نماز کردن
Pərakəndə şeir 676برد تا رنگ حیا را باده از رخسار اوآنچه بسیارست گلچین است در گلزار او
Qəzəl 678چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جداخون می خورد ز جلوه هر نازنین جدا
Pərakəndə şeir 683قیامت را به رفتار آورد سرو روان توزند مهر خموشی بر لب عیسی زبان تو
Pərakəndə şeir 684یکی هزار شد از خط سبز، شهرت اوازین غبار بلندی گرفت رایت او
Qəzəl 685از دل بپرس نیک و بد هر سرشت راآیینه است سنگ محک، خوب و زشت را
Qəzəl 692ترجیح می دهد به پدر اوستاد راهر کس شناخته است بیاض و سواد را
Qəzəl 712تیغ زبان لاف نباشد کمال راماه تمام زشت نماید هلال را
Qəzəl 721می در پیاله خون جگر می شود مراباد مراد، موج خطر می شود مرا
Qəzəl 722سودا به کوه و دشت صلا میدهد مراهر لالهای پیالهٔ جدا میدهد مرا
Qəzəl 723از آفتاب عشق نگردید رنگ منآتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟
Qəzəl 735طاعت کند سرشک ندامت گناه راریزش سفید می کند ابر سیاه را
Qəzəl 736رفتم ز راه دل خس و خار گناه راکردم به آه همچو کف دست راه را
Qəzəl 801گر صافدلی هست شراب است در اینجاور سوخته ای هست کباب است در اینجا
Qəzəl 806از زخم زبان نیست گزیر اهل رقم رابی چاک که دیده است گریبان قلم را؟
Qəzəl 808از خلق خبر نیست ز خود بی خبران رابا قافله کاری نبود فرد روان را
Qəzəl 814نه کفر شناسد دل حیران و نه دین رااز نقش چپ و راست خبر نیست نگین را
Qəzəl 825ای خانه زنبور ز فکر تو جگرهاآیینه حیرت ز جمال تو نظرها
Qəzəl 850شانه زند چو کلک من طره مشکفام راسرمه خامشی دهد طوطی خوش کلام را
Qəzəl 854غم آتشین عذاران نه چنان برشت ما راکه ز خاک بردماند نفس بهشت ما را
Qəzəl 860از لطافت بس که دارد چهره او آب و تابآفتابی می شود رنگش ز سیر ماهتاب
Qəzəl 863صبح روشن شد، بده ساقی می چون آفتابتا به روی دولت بیدار برخیزم ز خواب
Qəzəl 874گرچه ذراتند یکسر میهمان آفتابکم نگردد ذره ای نعمت ز خوان آفتاب