Saib Təbrizi · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دل نگردید شب وصل تهی از گلههاطی شد این وادی و هموار نشد آبلهها
Pərakəndə şeir 575ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشیندارد صفحه دوران چو من عاشق بناگوشی
Pərakəndə şeir 577عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ایدیده ها را صدف در ثمین ساخته ای
Qəzəl 577نگاه دار سر رشته حساب اینجاکه دم شمرده زند بحر از حباب اینجا
Qəzəl 579به تیغ کج نشود راست هیچ کار اینجادل دو نیم کند کار ذوالفقار اینجا
Qəzəl 581عیار حسن ز صاحب نظر شود پیداکه قیمت گهر از دیده ور شود پیدا
Pərakəndə şeir 583ز چهره تو چو خوشید نور می بارداگر تو در دل شبها ستاره بار شوی
Qəzəl 583چه می کنند حریفان عشق صهبا را؟که آتش از دل خویش است جوش دریا را
Pərakəndə şeir 586آسوده ای که لطف نمایان ندیده ایآن سینه را ز چاک گریبان ندیده ای
Qəzəl 589مبین ز موج تهیدست خوار دریا راکه روی کار بود پشت کار دریا را
Qəzəl 591چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟که خانه زاد بود خواب، بی بصیرت را
Pərakəndə şeir 597یکی هزار شد از عشق ناتمامی منز آفتاب قیامت فزود خامی من
Qəzəl 599چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟که برگریز نباشد بهار عنبر را
Pərakəndə şeir 604دل ز مهر بوالهوس آزاد کنشعله را از قید خس آزاد کن
Qəzəl 603عرق به چهره نشسته است آن پریوش راکه دیده است به این آبداری آتش را؟
Qəzəl 604ز گریه سرکشی افزود آن پریوش راکه شعله ور کند اشک کباب، آتش را
Qəzəl 605گذاشتیم به اغیار زلف پر خم رابه دست دیو سپردیم خاتم جم را
Qəzəl 606مکن به غنچه گره نوبهار عالم راتبسمی کن و بگشای کار عالم را
Pərakəndə şeir 609ای قیامت نخل بند قامت رعنای تونخل رعنایی به بارآورده بالای تو
Qəzəl 614اگر چه حوصله وصل یار نیست مراقرار در دل امیدوار نیست مرا
Pərakəndə şeir 617گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختناز چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن
Qəzəl 616چو برگ بر سر حاصل نمی توان لرزیدکجاست سنگ که دل از ثمر گرفت مرا
Pərakəndə şeir 624خون ز چشم عاشقان بیگناه آمد برونتا ز رویش آن خط عاشق نگاه آمد برون
Qəzəl 632احاطه کرد خط آن آفتاب تابان راگرفت خیل پری در میان سلیمان را
Qəzəl 636بود به حفظ خدا دل قوی ضعیفان راکه سهم شیر نگهبان بود نیستان را
Pərakəndə şeir 639می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاهنور می بارد ز روی آفتاب صبحگاه
Pərakəndə şeir 642از عرق رخسار گلگون را گلستان کردهایبازای سرچشمه خورشید، طوفان کردهای
Pərakəndə şeir 644با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخنچون گشودی لب به گفتن، نیک یا بد می شوی
Pərakəndə şeir 648عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ایدیده ها را صدف در ثمین ساخته ای
Pərakəndə şeir 649بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ایاز دل من چه به جا مانده که باز آمده ای؟