Qəzəl 573

دل نگردید شب وصل تهی از گله‌هاطی شد این وادی و هموار نشد آبله‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 575

ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشیندارد صفحه دوران چو من عاشق بناگوشی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 577

عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ایدیده ها را صدف در ثمین ساخته ای

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 577

نگاه دار سر رشته حساب اینجاکه دم شمرده زند بحر از حباب اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 579

به تیغ کج نشود راست هیچ کار اینجادل دو نیم کند کار ذوالفقار اینجا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 581

عیار حسن ز صاحب نظر شود پیداکه قیمت گهر از دیده ور شود پیدا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 583

ز چهره تو چو خوشید نور می بارداگر تو در دل شبها ستاره بار شوی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 583

چه می کنند حریفان عشق صهبا را؟که آتش از دل خویش است جوش دریا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 586

آسوده ای که لطف نمایان ندیده ایآن سینه را ز چاک گریبان ندیده ای

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 589

مبین ز موج تهیدست خوار دریا راکه روی کار بود پشت کار دریا را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 591

چه حاجت است به افسانه خواب غفلت را؟که خانه زاد بود خواب، بی بصیرت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 597

یکی هزار شد از عشق ناتمامی منز آفتاب قیامت فزود خامی من

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 599

چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟که برگریز نباشد بهار عنبر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 604

دل ز مهر بوالهوس آزاد کنشعله را از قید خس آزاد کن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 603

عرق به چهره نشسته است آن پریوش راکه دیده است به این آبداری آتش را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 604

ز گریه سرکشی افزود آن پریوش راکه شعله ور کند اشک کباب، آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 605

گذاشتیم به اغیار زلف پر خم رابه دست دیو سپردیم خاتم جم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 606

مکن به غنچه گره نوبهار عالم راتبسمی کن و بگشای کار عالم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 609

ای قیامت نخل بند قامت رعنای تونخل رعنایی به بارآورده بالای تو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 614

اگر چه حوصله وصل یار نیست مراقرار در دل امیدوار نیست مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 617

گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختناز چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 616

چو برگ بر سر حاصل نمی توان لرزیدکجاست سنگ که دل از ثمر گرفت مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 624

خون ز چشم عاشقان بیگناه آمد برونتا ز رویش آن خط عاشق نگاه آمد برون

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 632

احاطه کرد خط آن آفتاب تابان راگرفت خیل پری در میان سلیمان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 636

بود به حفظ خدا دل قوی ضعیفان راکه سهم شیر نگهبان بود نیستان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 639

می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاهنور می بارد ز روی آفتاب صبحگاه

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 642

از عرق رخسار گلگون را گلستان کرده‌ایبازای سرچشمه خورشید، طوفان کرده‌ای

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 644

با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخنچون گشودی لب به گفتن، نیک یا بد می شوی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 648

عرق آلود ز می طرف جبین ساخته ایدیده ها را صدف در ثمین ساخته ای

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 649

بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ایاز دل من چه به جا مانده که باز آمده ای؟

Saib Təbrizi1 dəq