Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
کجا مایل به هر دل گردد ابرویی که من دانم؟که سر میپیچد از یوسف ترازویی که من دانم
Qəzəl 5574ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانمنسیم صبح از بوی که بیمارست می دانم
Qəzəl 5577خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانممن این تقویم پارین را به از امسال می دانم
Qəzəl 5585فروغ مهر در پیشانی دیوار میبینمصفای طلعت آیینه از زنگار میبینم
Qəzəl 5592رخی در ماتم مطلب به خون اندوده می خواهمدلی چون دیده قربانیان آسوده می خواهم
Qəzəl 5598اشک در دیده غم دیده نگیرد آرامدانه در تابه تفسیده نگیرد آرام
Qəzəl 5609گر شوی با خبر از سوز دل بیتابمدم آبی نخوری تا نکنی سیرابم
Qəzəl 5612سوختم بس که به دنبال تمنا رفتممردم از بس که پی آتش سودا رفتم
Qəzəl 5614بیخودی داشت ز فکرِ دو جهان آزادمتا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم
Qəzəl 5618قطع امید ز هجران و وصالش کردمسیر چشمانه قناعت به خیالش کردم
Qəzəl 5622فیض در بیخبری بود چو هشیار شدمصرفه در خواب گران بود چو بیدار شدم
Qəzəl 5626قطره بی سرو پایم دل دریا دارمذره خاکم و پیشانی صحرا دارم
Qəzəl 5628چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟به که این آینه از پیش نفس بردارم
Qəzəl 5635تا به کی افتم و تا چند بپا برخیزم؟من که افتادنی ام چند زجا برخیزم؟
Qəzəl 5636جذبه ای کو که ز خود دست فشان برخیزم؟از جهان بی دل و چشم نگران برخیزم
Qəzəl 5641بس که چون برگ خزان دیده پریشان حالمسایه خود را به زمین می کشد از دنبالم
Qəzəl 5643شوق کرده است ز بس گرم سفر چون قلممنقش پا، سوخته آید به نظر چون قلمم
Qəzəl 5645کیستم من که ز فرمان تو سرگردانم؟آب در دیده به صد خون جگر گردانم
Qəzəl 5650گوشه ای کو که دل از فکر سفر جمع کنم؟پا به دامان صدف همچو گهر جمع کنم
Qəzəl 5660چه ضرورست که آلوده تعمیر شوم؟در ره سیل چه افتاده زمین گیر شوم؟
Qəzəl 5676چشم امید به مژگان تر خود داریمروی خود تازه به آب گهر خود داریم
Qəzəl 5678هر چه احسان تو داده است به ما آن داریمما چه داریم ز خود تا ز تو پنهان داریم
Qəzəl 5681خیز جان در ره صاحب نفسی افشانیممگر از سینه غبار هوسی افشانیم
Qəzəl 5682چند در پرده دل باده گلنار زنیمای خوش آن روز که می بر سر بازار زنیم
Qəzəl 5696چه غوطه ها که درین بحر پر خطر زده امکه سر چو رشته برون از دل گهر زده ام
Qəzəl 5706منم که از جگر لاله داغ می دزدمفروغ از گهر شب چراغ می دزدم
Qəzəl 5707ز فکر پوچ درین شوره زار بی حاصلعنان گسسته تر از موجه سیراب شدم
Qəzəl 5709اگر دو روز درین تیره خاکدان ماندمگمان مبر که ز پرواز لامکان ماندم
Qəzəl 5715به حرف و صوف ز لب مهر از چه بردارمکه پیش تیغ حوادث همین سپر دارم
Qəzəl 5730اگر چه در چمن روزگار خار و خسمچو لاله داغ بود گل ز گرمی نفسم