Qəzəl 5573

کجا مایل به هر دل گردد ابرویی که من دانم؟که سر می‌پیچد از یوسف ترازویی که من دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5574

ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانمنسیم صبح از بوی که بیمارست می دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5577

خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانممن این تقویم پارین را به از امسال می دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5585

فروغ مهر در پیشانی دیوار می‌بینمصفای طلعت آیینه از زنگار می‌بینم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5592

رخی در ماتم مطلب به خون اندوده می خواهمدلی چون دیده قربانیان آسوده می خواهم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5598

اشک در دیده غم دیده نگیرد آرامدانه در تابه تفسیده نگیرد آرام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5609

گر شوی با خبر از سوز دل بیتابمدم آبی نخوری تا نکنی سیرابم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5612

سوختم بس که به دنبال تمنا رفتممردم از بس که پی آتش سودا رفتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5614

بی‌خودی داشت ز فکرِ دو جهان آزادمتا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5618

قطع امید ز هجران و وصالش کردمسیر چشمانه قناعت به خیالش کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5622

فیض در بیخبری بود چو هشیار شدمصرفه در خواب گران بود چو بیدار شدم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5626

قطره بی سرو پایم دل دریا دارمذره خاکم و پیشانی صحرا دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5628

چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟به که این آینه از پیش نفس بردارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5635

تا به کی افتم و تا چند بپا برخیزم؟من که افتادنی ام چند زجا برخیزم؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5636

جذبه ای کو که ز خود دست فشان برخیزم؟از جهان بی دل و چشم نگران برخیزم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5641

بس که چون برگ خزان دیده پریشان حالمسایه خود را به زمین می کشد از دنبالم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5643

شوق کرده است ز بس گرم سفر چون قلممنقش پا، سوخته آید به نظر چون قلمم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5645

کیستم من که ز فرمان تو سرگردانم؟آب در دیده به صد خون جگر گردانم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5650

گوشه ای کو که دل از فکر سفر جمع کنم؟پا به دامان صدف همچو گهر جمع کنم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5660

چه ضرورست که آلوده تعمیر شوم؟در ره سیل چه افتاده زمین گیر شوم؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5676

چشم امید به مژگان تر خود داریمروی خود تازه به آب گهر خود داریم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5678

هر چه احسان تو داده است به ما آن داریمما چه داریم ز خود تا ز تو پنهان داریم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5681

خیز جان در ره صاحب نفسی افشانیممگر از سینه غبار هوسی افشانیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5682

چند در پرده دل باده گلنار زنیمای خوش آن روز که می بر سر بازار زنیم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5696

چه غوطه ها که درین بحر پر خطر زده امکه سر چو رشته برون از دل گهر زده ام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5706

منم که از جگر لاله داغ می دزدمفروغ از گهر شب چراغ می دزدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5707

ز فکر پوچ درین شوره زار بی حاصلعنان گسسته تر از موجه سیراب شدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5709

اگر دو روز درین تیره خاکدان ماندمگمان مبر که ز پرواز لامکان ماندم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5715

به حرف و صوف ز لب مهر از چه بردارمکه پیش تیغ حوادث همین سپر دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5730

اگر چه در چمن روزگار خار و خسمچو لاله داغ بود گل ز گرمی نفسم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq