Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
سخن ز لعل لبت آبدار می گرددز روی گرم تو شبنم شراب می گردد
Qəzəl 3693فلک ز لنگر من باوقار می گرددزمین ز سایه من بیقرار می گردد
Qəzəl 3705جهان حیات کسی را ضمان نمیگرددکه مصدر اثری در جهان نمیگردد
Qəzəl 3706بغیر اشک که راه نگاه من بنددکه دیده قافله ای چشم راهزن بندد؟
Qəzəl 3711جز آن دهن که ازو خنده سر برون آردکه دیده پسته که از خود شکر برون آرد؟
Qəzəl 3712چه غم ز خاطر ما دیدنی برون آرد؟چه خار از دل ما سوزنی برون آرد؟
Qəzəl 3715چه نکهت است که باد بهار می آرد؟که هوش می بدر از دل، قرار می آرد
Qəzəl 3719چنان کز آن لب خامش عتاب می باردز آرمیدن ما اضطراب می بارد
Qəzəl 3725که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟که ریشه از صف مژگان به هر جگر دارد
Qəzəl 3727چه وسعت است که این بحر پرگهر داردکه هر حباب در او عالم دگر دارد
Qəzəl 3732گلی که از عرق شرم دیده بان داردخط امان ز شبیخون بلبلان دارد
Qəzəl 3743خوشا کسی که ز عالم کناره ای داردبه روزنامه هستی نظاره ای دارد
Qəzəl 3746به سینه هرکه تمنای نوگلی داردز هر الف به نظر شاخ سنبلی دارد
Qəzəl 3752درین بهار به گلزار رفتنی داردبه پای بوی گل از خود گذشتنی دارد
Qəzəl 3753ز بیم خار خورد در لباس دایم خونچو گل کسی که درین باغ دامنی دارد
Qəzəl 3757چگونه جان ز تنم هجر سینه تاب برد؟من آن نیم که مرا در فراق خواب برد
Qəzəl 3763مرا به زخم زبان روزگار میگذردمدار آبله من به خار میگذرد
Qəzəl 3769قدح به حوصله ما چه می تواند کرد؟سفینه با دل دریا چه می تواند کرد؟
Qəzəl 3778نمی توان ز کرم منع باده خواران کردبه دست بسته سبو هرچه داشت احسان کرد
Qəzəl 3788ز رفتن تو دل خاکسار رفت به گردبنای صبر و شکیب و قرار رفت به گرد
Qəzəl 3799نه پشت پای بر اندیشه می توانم زدنه این درخت غم از ریشه می توانم زد
Qəzəl 3803بهار را چمنت مست رنگ و بو سازدنقاب را رخت آیینه دورو سازد
Qəzəl 3804دل مرا نگه گرم یار می سازدستاره سوخته را این شرار می سازد
Qəzəl 3814نگه ز دیده من اشکبار برخیزدنفس ز سینه من زخمدار برخیزد
Qəzəl 3818ز جلوه تو چو سیلاب الامان خیزدز پیش راه تو چون گرد آسمان خیزد
Qəzəl 3823به می غم از دل افگار برنمی خیزدبه آب از آینه زنگار برنمی خیزد
Qəzəl 3833ز آه کام دو عالم مرا مهیا شدازین کلید دو صد در به روی من وا شد
Qəzəl 3840ز باده چهره ساقی جهان دیگر شدزقطره های عرق گلستان دیگر شد
Qəzəl 3845فغان که وحشی من مانده از رمیدن شدچو نقش پای زمین گیر آرمیدن شد
Qəzəl 3852به خاک دیر جبینی که آشنا باشداگر به کعبه رود روی بر قفا باشد