Pərakəndə şeir 120

ستاره سحر عشق چشم بیدارستغبار لشکر غم ناله شرربارست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 124

سخن بلند چو گردد به وحی مقرون استاتاقه سر مصحف کلام موزون است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 127

تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مراخامشی آیینهٔ اسرار می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 132

برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرادستِ خود از هر چه شستم پاک، قسمت شد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 139

چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟خونِ‌دل چندان نمی‌یابم که بس باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 145

سرو را از جلوه مستانه از جا می‌بردخنده او تلخ‌کامی را ز صهبا می‌برد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 145

صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مراشام از تاریکی تن یاد می‌آید مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 161

ناخن به سینه ریزی حسن هلال ازوستطرز نگاه کردن چشم غزال ازوست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 162

تا عارضت ز آتش می برفروخته استبر آسمان ستاره خورشید سوخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 166

خال تو ریشه در شکرستان دوانده استدر خط سبز، شهپر طوطی رسانده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 178

رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت استخط گرد گل روی تو دیوار بهشت است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 181

آغاز خط آن شوخ به عشاق رحیم استدر آخر بازار، فروشنده کریم است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 182

از وصل، ملال دل خرم نمکین استدر دامن گل گریه شبنم نمکین است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 192

ناتوانی از اجابت نیست مانع آه رامی‌رساند پیچ و خم آخر به منزل راه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 196

بی تو بر من شش جهت چون خانه زنبور شدچار دیوار عناصر تنگنای گور شد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 195

Aya bənzər o gözəl aldanar hər yağlı dilə,Kişi istər ki, yolun rişəsini alsın ələ.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 197

تا دل از زلفش جدایی کرد از جان سیر شدنافه تا افتاد دور از ناف آهو پیر شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 208

شد بهار و غنچه ما همچنان در خاک مانداین گره گلزار را در رشته خاشاک ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 229

کوکب سعدی بود از هر شرر پروانه رااختری پیوسته باشد در گذر پروانه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 231

خطر از قاطعان راه، رهبر بیشتر داردکه پیرو پیش رو از پیشرو دایم سیر دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 239

کسی چون چشم ازان رخسار آتشناک برگیرد؟که انگشت از اشارت کردنش چون شمع درگیرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 241

نشأه دیوانگی تکلیف باغم می کندنوبهاران روغن گل در چراغم می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 253

پنبه دامن می کشد از داغ مرهم سوز ماسینه می دزدد نسیم از باغ شبنم سوز ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 256

شد چو گل از روی خندان، خرده زر رزق ماچون صدف گشت از دهان پاک، گوهر رزق ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 261

آنچه آن روی لطیف از سایه مژگان کشیدکی عذار ماه مصر از سیلی اخوان کشید؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 260

مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟غیر پیکانش که می داند زبان زخم ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 263

گل نشکفته من در چمن هرگز نمی‌خوابدبه شبنم در ته یک پیرهن هرگز نمی‌خوابد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 278

خار در پیراهن فرزانه می ریزیم ماگل به دامن بر سر دیوانه می ریزیم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 279

گر به ظاهر چون لب پیمانه خاموشیم مااز ته دل چون خم سربسته در جوشیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 280

چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ماباده از جوش نشاط افتاد و در جوشیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq