Pərakəndə şeir 16

یکی صد شد ز گلچین برگ عشرت گلشن ما راحمایت کرد مور از برق آفت خرمن ما را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 19

تا توان کردن ز خونِ ما نگارین دست رااز حنا بهرِ چه باید کرد رنگین دست را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Türki qəzəl 19

Min dili-məhzunilə bir tazə qurbanız hələZəxmi-tiri-qəmzəyi-məstinlə bicanız hələ

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 20

روی در برج شرف آورد دیگر آفتابکرد ازین تحویل عالم را مسخر آفتاب

Saib TəbriziQəsidə9 dəq
Qəsidə 22

منت خدای را که سلیمان روزگارآمد به تخت سلطنت از سیر و از شکار

Saib TəbriziQəsidə6 dəq
Qəsidə 25

دگربار از جلوس شاه دوراندو چندان شد نشاط اهل ایران

Saib TəbriziQəsidə7 dəq
Pərakəndə şeir 28

Güllərə rəng verib çünki vəfadarlığımız,Sərvi heyran eləyib bunca havadarlığımız.

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 29

خوابِ ناز از حسنِ روزافزون نشد سنگین ترالنگرِ گهواره بود از کودکی تمکین ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 30

جنّتِ در‌بسته سازد مُهرِ خاموشی تراچهره زرّین می‌کند چون به، نمدپوشی ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 37

غیر حق را می‌دهی ره در حریمِ دل چرا؟می‌کِشی بر صفحهٔ هستی خطِ باطل چرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 40

آهِ عالمسوز را در سینه دزدیدن چرا؟برق را پیراهنِ فانوس پوشیدن چرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 42

مد احسان است بسم الله دیوان صبح راره به مضمون می توان بردن ز عنوان صبح را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 43

گریهٔ مستانه می‌سازم شرابِ تلخ رامی‌کنم چون ابر مروارید آبِ تلخ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 54

تنگدستی راست سازد نفسِ کج‌رفتار راپیچ و تاب از وسعتِ ره می‌فزاید مار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 58

نیست غیر از آه، دلسوزی دلِ افگار راشمعِ بالین از تبِ گرم است این بیمار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 59

داد سیلِ گریه‌ٔ من غوطه در گِل بحر راگوهر از گَردِ یتیمی کرد ساحل بحر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 60

عشق کو تا گرم سازد این دلِ رنجور رادر حریمِ سینه افروزد چراغِ طور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 65

(از رحم بر زمین نزد آسمان مرادارد بپا برای نشان این کمان مرا)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 68

مجنون کند فریب نگاهت غزاله رابوی خوش تو تازه کند داغ لاله را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 76

بخت ما چون بیدمجنون سرنگون افتاده استهمچو داغ لاله نان ما به خون افتاده است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 78

بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش رامی‌کنم با درد سودا بادهٔ سرجوش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 79

چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟یا رب انصافی بده آن خطِ بازیگوش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 92

کِی نیامِ پوچ می‌سازد به تمکین تیغ را؟آستین زندان بود چون دستِ گلچین تیغ را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 97

پیش ارباب خرد رسم تکلف باب استدر خرابات مغان ترک ادب آداب است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 108

روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه استدست امیدم ازان سیب ذقن کوتاه است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 109

اشک خالی کن دلهای غم اندوخته استسخن سرد نسیم جگر سوخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 119

دل آرمیده بود گفتگو چو هموارستچمن صحیح بود تا نسیم بیمارست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 120

ستاره سحر عشق چشم بیدارستغبار لشکر غم ناله شرربارست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 127

تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مراخامشی آیینهٔ اسرار می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 132

برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرادستِ خود از هر چه شستم پاک، قسمت شد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq