Pərakəndə şeir 289

ز دندان ریختن حرص کهنسالان فزونتر شدلب پرشکوه گردد چون صدف خالی ز گوهر شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 290

ز حیرت بهره عاشق ز خوبان بیشتر باشدازین گلشن گل آن چیند که دستش زیر سر باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 292

رهین منت درمان شدن آسان نمی باشدطلای بی غشی چون درد بی درمان نمی باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 293

چه لذت دیدن رخسار آن مه پاره می بخشدکه عاشق هر دو عالم را به یک نظاره می بخشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 294

نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ماتیغ خونخوار تو باشد سبز ته گلگون ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 325

اشک ما آتش حل کرده به دامن دارددانه سوختگان برق به خرمن دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 341

Çatmayır dəryadakı sərvətə hərgah əlimiz,Nə olar gövhər ilə dolsa əgər sahilimiz?

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 343

دو دل شوم چو به زلفش مرا نگاه افتدچو رهروی که رهش بر سر دو راه افتد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 344

ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟که می روید بت از دیوار و در کاشانه ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 346

زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها رانسیم نوبهاران کرد گویا این زبان‌ها را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 350

ز خط صفا لب میگون یار پیدا کردبهار نشأه این باده را دوبالا کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 353

به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت راستمگر لشکر بیگانه می سازد رعیت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 361

مس وجود مرا درد کیمیا باشدطلای بی غش من درد بی دوا باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 364

رخ تو روی نگاه از پری بگرداندعنان دل ز بت آزری بگرداند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 370

به تیغ هر که شود کشته پایدار شودرسد چو قطره به دریا یکی هزار شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 375

ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اندغافل از جنت دربسته خلوت شده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 381

خلد تسخیر دل اهل محبت نکندبرق در بوته خاشاک اقامت نکند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 390

چون لاله هر که باده حمرا نمی زندجوش نشاط چون خم صهبا نمی زند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 407

فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان راکه خاموشی بود کمتر، چراغ زیر دامان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 453

ره به فروغ رخش نقاب نگیردابر تنک پیش آفتاب نگیرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 453

ندارد حاجت مشاطه روی گلعذار ماپر طاوس مستغنی است از نقش و نگار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 457

رموز سرگذشت عاشقان گر دیدنی داردخدا را سرسری مگذر ز اوراق خزان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 468

رزق نزدیکان حق آید به پای خویشتناز تردد در حرم باشد کبوتر بی نیاز

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 477

آن که از چاک دل خویش بود محرابشنشود پرده نسیان عبادت خوابش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 483

خطی که دمید گرد رخسارششد پرده گلیم چشم عیارش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 508

به می گرد ملال از چهره دل پاک می کردمز هر پیمانه ای خون در دل افلاک می کردم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 507

از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش راپردگی ساخت شب دل سیه این آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 525

به هفت آب، دهن از شراب می شویمدگر ز توبه به مشک و گلاب می شویم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 528

در کار عشق سعی چو فرهاد می‌کنممشق جنون به خامه فولاد می‌کنم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 527

O qəddinin həsrəti salmış məni bəlaya.O zülfünün şövqündən bir yoldaşam səbaya

Saib TəbriziQəzəl1 dəq