Qəsidə 20

روی در برج شرف آورد دیگر آفتابکرد ازین تحویل عالم را مسخر آفتاب

Saib TəbriziQəsidə9 dəq
Qəsidə 22

منت خدای را که سلیمان روزگارآمد به تخت سلطنت از سیر و از شکار

Saib TəbriziQəsidə6 dəq
Qəsidə 25

دگربار از جلوس شاه دوراندو چندان شد نشاط اهل ایران

Saib TəbriziQəsidə7 dəq
Qəzəl 29

خوابِ ناز از حسنِ روزافزون نشد سنگین ترالنگرِ گهواره بود از کودکی تمکین ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 30

جنّتِ در‌بسته سازد مُهرِ خاموشی تراچهره زرّین می‌کند چون به، نمدپوشی ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 37

غیر حق را می‌دهی ره در حریمِ دل چرا؟می‌کِشی بر صفحهٔ هستی خطِ باطل چرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 40

آهِ عالمسوز را در سینه دزدیدن چرا؟برق را پیراهنِ فانوس پوشیدن چرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 42

مد احسان است بسم الله دیوان صبح راره به مضمون می توان بردن ز عنوان صبح را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 43

گریهٔ مستانه می‌سازم شرابِ تلخ رامی‌کنم چون ابر مروارید آبِ تلخ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 46

(حاجت از خاک مراد در میخانه طلبدم همت ز لب خامش پیمانه طلب)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 49

شیوه ما گرد جانان بی خبر گردیدن استگرد دل گردیدن ما گرد سر گردیدن است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 52

خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش رابه دست بوسه دهم خاک آستانش را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 54

تنگدستی راست سازد نفسِ کج‌رفتار راپیچ و تاب از وسعتِ ره می‌فزاید مار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 56

سلاح جوهر ذاتی است شیرمردان راچه حاجت است به شمشیر تیزدستان را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 58

نیست غیر از آه، دلسوزی دلِ افگار راشمعِ بالین از تبِ گرم است این بیمار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 59

داد سیلِ گریه‌ٔ من غوطه در گِل بحر راگوهر از گَردِ یتیمی کرد ساحل بحر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 60

عشق کو تا گرم سازد این دلِ رنجور رادر حریمِ سینه افروزد چراغِ طور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 63

باقی به حق، ز خویش فنا می کند ترااز عشق غافلی که چها می کند ترا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 66

کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟ظاهر کند به عالمیان پستی مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 72

سبزه خط تو راه دل آگاه زده استاین چه خضرست ندانم که مرا راه زده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 73

داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته استاز تب غیرت گل خورشید را افروخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 74

در غلط می افکند هر دم سپند بزم راعکس رخسارت ز بس آیینه را افروخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 78

بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش رامی‌کنم با درد سودا بادهٔ سرجوش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 79

چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟یا رب انصافی بده آن خطِ بازیگوش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 87

خوشدلی فرش است در هر جا شراب و ساز هستغم نگردد گرد آن محفل که غم پرداز هست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 92

کِی نیامِ پوچ می‌سازد به تمکین تیغ را؟آستین زندان بود چون دستِ گلچین تیغ را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 93

پنجه غیرت دل پرویز را در هم شکستهر کجا حرفی ز شیرین کاری فرهاد رفت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 108

روزگاری است که پایم ز چمن کوتاه استدست امیدم ازان سیب ذقن کوتاه است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 109

اشک خالی کن دلهای غم اندوخته استسخن سرد نسیم جگر سوخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 119

دل آرمیده بود گفتگو چو هموارستچمن صحیح بود تا نسیم بیمارست

Saib Təbrizi1 dəq