Seyid Əzim Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Dün, ey Səfa ki, etmiş idin, xoşsəfa məni,Topraqdən götürmüsən, ey dilrüba, məni.
Füzulini təxmisQədəhlərdə hübab-asa könül düşmüş həvalərdən,Şərabi-nabsız dil Kəbəsi düşdü səfalərdən,
Ey rədi qılan rübab eşqində kəbabEy rədi qılan rübab eşqində kəbab,Qanunə üsul ilə yetirdin mizrab.
Getdin, dili-zardən xəyalın getməzGetdin, dili-zardən xəyalın getməz,Bu ayinədən nəqşi-cəmalın getməz,
Ey dil, nə gərəkdir mənə bu can sənsizEy dil, nə gərəkdir mənə bu can sənsiz,Məcmuiyi-aləm ola viran sənsiz.
Zahid arayır məscidi-əqsadə səniZahid arayır məscidi-əqsadə səni,Rahib diləyir künci-kəlisadə səni,
“Məndən yetirin Əhmədi-Muxtarə səlam“Məndən yetirin Əhmədi-Muxtarə səlam,İkram ilə ərz edin ki, ey fəxri-ənam.
Şəhri-Qutais mədəni-hurü pəridirŞəhri-Qutais mədəni-hurü pəridir,Hər bir gözəli yer üzünün zivəridir.
Ey Yusifi-Misrdən cəmalın əmləhEy Yusifi-Misrdən cəmalın əmləh,Nəsrin hamı şeri-şüəradən əfsəh.
Başdan ayağa eylədim afaqə nigahBaşdan ayağa eylədim afaqə nigah,Hər bir yeri gəzdim elədim mənzilgah,
Eşq oduna yanmağı pərvanədən ögrəndimEşq oduna yanmağı pərvanədən ögrəndim,Zəncirə tutulmağı divanədən ögrəndim.
Həmdəmi-yar əgər fəriştə olaHəmdəmi-yar əgər fəriştə ola,Aşiqi-zarı bədgüman eylər.
Alimin kuşüvə al göftarınAlimin kuşüvə al göftarın,Sorma xasiyyət ilə ətvarın.
Qardə gər acından olsa həlakQardə gər acından olsa həlak,Yeməz it artığın zəmanədə şir.
Bir nəfər dostaƏla, ey sərvəri-niku-xəsail-Ki, səndəndir fəxarət ruzigarə.
Mircəfərə xitab (Ey, oğul bil ki, feyzi-rəbbani)Ey oğul, bil ki, feyzi-rəbbaniNeçə əqsam edibdi dünyani.
Peyğəmbərin Əli ilə zarafatıBir gecə Yəsrib içrə ali-əbaBir təbəqdə yeyirdilər xurma.
Oğluma nəsihət (Ey oğul, şahə eyləmə cürət)Ey oğul, şahə eyləmə cürət,Şah təbinə özgədir halət.
İsgəndər dövründə iki həkimVardı İsgəndər əsri iki həkim,Mülki-yunanda, vacibüt-təkrim.
OğlumaCəfər, ey qönçeyi-gülüstanım!Ey mənim bülbüli-xoş elhanım!
Xoruz və çaqqal hekayəsiSübh vəqtində bir qoca çaqqalAclıq etmişdi çox onu bihal.
Həmədan kəndinin hekayəsi (Allaha rüşvət)Allaha ruşvətHəmədan ölkəsində xud əlan
Şeyxül-islam Molla ƏhmədəMəsnəviŞeyxül-islam, ey həya kani-
Xorasan xəsisi və qulamıŞaiq, ol hadiyi-bədikəlam,Güli-xoşətri-gülşəni-əyyam,
Bir kişinin Məcnuna iradıDedi Məcnuna bir nəfər cahil:Ey qılan eşqi əqlini zail!
Xəndəyi gen qazıblarBir nəfər sünnü ilə bir şiəHədəf olmuşdu tiri-təşniə.
İskəndərin vəsiyyətiDəmi-nəzi-rəvanda İskəndərEylədi bir vəsiyyət ol sərvər –
Loğmanın satılmasıBelə derlər ki, Həzrəti-LoğmanHəbəş əhliydi, ya ki ol Sudan.
Eşşəyini itirmiş kişiÖz ulağın itirdi bir nadan,Qaldı səhrada haimü heyran.
Məmun və kəniziAldı Məmun bir kənizi-lətif,Bərgi-gül tək lətif-xülqü zərif.