Xaqani Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Zülfün bənövşəni saldı torpağa,O, qulluq halqası taxdı qulağa.
Rübai 150Xaqani, ümidin kəsildi əlbət,Heç kəs daha sənə eyləmir hörmət.
Rübai 151Gözünə bir qulun gözü tərs baxdı,Gözümün gözündən göz yaşı axdı.
Rübai 158Ey mənim dərdimi görüb şadlanan,Sənin hicrindəndir bu dərdim, inan!
Rübai 161O axşam ki, könlüm mehmandır sənə,Elə bil bir cənnət bəxş olur mənə.
Rübai 165Xaqani hünərə şanlı soltandı,Şam kimi o qızıl kürsüdə yandı.
Rübai 184Sarımsaq kimi ol - dərdlərə dərman,Qəlbinin oduyla soğantək odlan!
Rübai 204Qəm odu il boyu yandırır, aman,Su dəyən od kimi edirəm fəğan.
Rübai 209احکام شریعت است چون شارع عامبیرون مرو از راه شریعت یک گام
Rübai 212Sözümlə şərbətə çevrilər zəhər,Sözüm fələkləri aşıb fəth edər.
Rübai 215ما ژنده سلب شدیم در خز نخزیمجز خار نخائیم و بجز گز نگزیم
Rübai 220Ürəkdən yanıqlı fəğanə gəldim,Ahımın oxuyla sinəni dəldim.
Rübai 226Başıma-od tökür könlüm, bir də sən,Yolumda tor qurur könlüm, bir də sən.
Rübai 233Bir pislik etmədim mən o dilbərə,Günaha batmadım mən bircə kərə.
Rübai 244Ey edən könlümü qəmlərə məskən,Könlümün bağında qəm açdı süsən.
Rübai 245Gündüz fəraqından yandı ürəyim,Gecə vüsalını andı ürəyim.
Rübai 247Yanında daima bir qəfəsin var,Uçdu bu qəfəsdən tutduğun quşlar.
Rübai 260İçimdə yanğın var, qəlbdə həyəcan,Qan rəngli odlu bir badə ver, canan!
Rübai 275Xaqaninin dərdi gözlərdən pünhan,Can - xəstə, göz - yaşlı, ürəksə - al qan.
Rübai 282ای راحت سینه، سینه رنجور از تووی قبلهٔ دیده، دیده مهجور از تو
Rübai 303Ey Aydan, pəridən gözəl nazənin,Pəri, Ay qarşında bir quldur sənin.
Rübai 311Uçanda könlümün quşu əlindən,Ya atın nalını salanda, həmən.
Rübai 312Eşqində olmuşam zarü-pərişan,Eşqinin oduna yanmışam hər an.
Rübai 314Əzablar içində ömr oldu yarı,Sonra fələk verdi mənə dildan.
Rübai 330Mən idim xəlvətdə, bir də o dildar,Zülfünü boynuma dolamışdı yar.
Rübai 343Dilbərim, edəndə zülfünü çövkan,Qəlbimi top kimi atıb tutursan.
Qitə 2نظام دولت بهرامیان رشید الدینفلک توئی و زمین ما و ذره نامهٔ ما
Qitə 28دوش آن زمان که چشمهٔ زراب آسمانسیمابوار زین سوی چاه زمین گریخت
Qitə 30گفتم ای دل بهر دربان جلالنعل اسب از تاج دانائی فرست
Qitə 60به ماه چارده میماند آن بتکه اکنون چارده سالش رسیده است